01/10/2024
Αυτό το σκίτσο μου θύμισε μια ιστορία με τον πατέρα μου στη Βραζιλία.
Κάθε μέρα με άφηνε και πήγαινα στο δημοτικό σχολείο μόνος μου (μία απόσταση περίπου 1,5 Χμ). Μία από εκείνες τις μέρες είδα μια παρέα συνομηλίκων μου να στέκονται στο πεζοδρόμιο κρατώντας όπλα. Εντύπωση μου έκανε ένα όπλο το οποίο ήταν ασημί χρωμιωμένο και γυάλιζε στον ήλιο η κάννη του καθώς χανόταν μέσα στο μανίκι, του όχι πάνω από 10 ετών παιδιού.
Προφανώς κατέστρωναν κάποιο σχέδιο κλοπής. Στη Βραζιλία έχει μεγάλες διαστάσεις η παιδική εγκληματικότητα.
Όταν ήρθαμε στην Ελλάδα και αρκετά χρόνια μετά, γύρω στα 18μου ρώτησα τον πατέρα μου, Μα καλά με άφηνες μικρό παιδί εκτεθειμένο σε τόσους κινδύνους να πηγαίνω σχολείο μόνος μου στο Σάο Πάολο;
Η απάντησή του: - Νόμιζες πως ήσουν μόνος σου!
Ένας άνθρωπος που δεν είχε τελειώσει το δημοτικό. Μετανάστης από τα 17του, στην άλλη άκρη της γης, ψάχνοντας και φτιάχνοντας μια καλύτερη ζωή είχε μάθει και γνώριζε τι έπρεπε να κάνει ώστε να τονώσει την αυτοπεποίθηση στα παιδιά του.
