20/08/2026
සමාජයට කෙරෙන ආයාචනයක්
මම මෙම ලිපිය ලියන්නේ කිසිදු පුද්ගලයෙකුට අපහාස කිරීමට, චෝදනා කිරීමට හෝ කිසිවෙකු ඉලක්ක කර ගැනීමට නොවේ. සමාජයට යහපත් පණිවිඩයක් ලබාදීමටත්, අප සියලු දෙනාම අපගේ වගකීම් පිළිබඳ නැවත සිතා බැලීමටත් අවස්ථාවක් සලසා දීමටය.
අද වන විට පූජනීය ස්ථාන, ආගමික සිද්ධස්ථාන සහ ස්වභාවික පරිසරයෙන් අනූන ස්ථාන වෙත දිනපතා විශාල පිරිසක් පැමිණෙති. එය ඉතා සතුටුදායක කරුණකි. නමුත් එම ස්ථාන වෙත පැමිණෙන සියලු දෙනාම සදාචාරවත්, පරිසරයට ආදරය කරන, ආගමට ගරු කරන පුද්ගලයන් බව අපට කිව හැකිද? පූජනීය ස්ථානයකට පැමිණීමෙන් පමණක් කෙනෙකුගේ ගුණාංග හෝ චරිතය මැනිය නොහැක. ඒවා පෙනෙන්නේ ඔහුගේ හෝ ඇයගේ ක්රියාවන් තුළිනි.
අප පූජනීය ස්ථානයකට යන විට එහි නිස්කලංකභාවය, පරිසරය සහ පවිත්රත්වය ආරක්ෂා කිරීම අපගේ යුතුකමකි. කසළ නොදැමීම, මත්ද්රව්ය හා මත්පැන්වලින් වැළකීම, ශබ්ද දූෂණය නොකිරීම, සදාචාරාත්මක ලෙස හැසිරීම සහ අන් අයගේ ආගමික හැඟීම්වලට ගරු කිරීම සැබෑ වන්දනාවේ කොටසකි.
අපි දෙවියන්ගෙන් ආශීර්වාද ඉල්ලනවා නම්, බුදුන් වහන්සේගේ දහමට ගරු කරනවා නම්, ඒ ගරුකම අපගේ වචනවලින් පමණක් නොව, අපගේ ක්රියාවන් තුළින්ද පෙනිය යුතුය. පූජනීය ස්ථානයෙන් පිටව ගිය පසුද එම ගුණධර්ම රැගෙන ජීවත් වීමයි සැබෑ ආගමික ජීවිතය.
මෙම ලිපිය කියවන සෑම කෙනෙකුම තමන්ගේම හැසිරීම පිළිබඳ මොහොතක් සිතා බලන්න. අපි හැමෝම වෙනස් වුවහොත්, අපේ සමාජයත් වෙනස් වේ. අපි පරිසරයට ආදරය කරමු. පූජනීය ස්ථානවල ගෞරවය රකිමු. ආගමට ගරු කරමු. අන් අයට ආදරයෙන් හා ගෞරවයෙන් සලකමු. එවිට අපගේ රටත්, සමාජයත්, අනාගත පරපුරත් යහපත් මඟකට යොමුවනු ඇත.
"පූජනීය ස්ථානයක් පවිත්ර කරන්නේ ගොඩනැගිල්ල නොව, එයට පැමිණෙන මිනිසුන්ගේ පිරිසිදු සිත සහ යහපත් ක්රියාවන්ය."