Trip ni Bhiboy

Trip ni Bhiboy unplanned trips are the best.

20/07/2026

Sa Gitna ng Alikabok at Semento

Chapter 18 – Ang Anak ng Kaaway

Dalawang araw ang lumipas.

Unti-unti nang bumabalik ang katahimikan sa ancestral house ng pamilya Alcantara.

Ngunit sa likod ng katahimikang iyon...

May paparating na bagyong walang sinuman ang handa.

---

Isang Almusal na Matagal Nang Hinintay

Maagang nagising si Nathan.

Pagbaba niya sa dining room, natigilan siya.

Si Elena.

Tahimik na naghahain ng almusal.

Katulad ng ginagawa niya noon.

Bago pa mangyari ang trahedya.

Napangiti siya nang makita ang anak.

"Good morning."

Hindi agad nakasagot si Nathan.

Dalawampu't limang taon niyang inisip na hindi na niya mararanasan ang eksenang iyon.

Dahan-dahan siyang umupo.

Tahimik silang kumain.

Pagkaraan ng ilang minuto...

"Masarap pa rin ang adobo mo, Ma."

Napahinto si Elena.

Unti-unting tumulo ang kanyang luha.

Iyon ang unang beses na muli siyang tinawag na "Ma."

---

Ang Pangakong Hindi Na Mababawi

Habang nasa hardin sina Nathan at Mia...

Tahimik silang naglalakad sa ilalim ng lumang puno ng mangga.

"Naalala mo?"

Tanong ni Nathan.

"Ito ang puno na lagi nating inaakyatan."

Napangiti si Mia.

"At lagi akong nahuhulog."

Tumawa si Nathan.

"At lagi kitang sinasalo."

Biglang huminto si Mia.

"Nathan..."

"Hmm?"

"Hindi ko alam kung ano ang mangyayari bukas."

"Pero..."

"Gusto kong malaman mo."

"Na kahit gaano kahirap ang laban..."

"Hindi na kita iiwan."

Tahimik na ngumiti si Nathan.

Hinawakan niya ang k**ay nito.

"At ako."

"Kahit anong mangyari..."

"Ikaw ang uuwian ko."

Unti-unti silang nagyakapan.

Tahimik.

Payapa.

Parang walang kaaway sa mundo.

Ngunit sa malayo...

May matang lihim na nakatingin sa kanila.

---

Ang Batang Nakakita

Sa mansion ni Rafael Montenegro...

Tahimik na nakaupo ang sampung taong gulang na si Isabel.

Sa harap niya ay ang lumang revolver na nakita niya sa vault.

Hindi niya alam kung bakit...

Pero takot na takot siya rito.

Pumasok si Rafael.

"Bakit gising ka pa?"

Tahimik lang ang bata.

"Lolo..."

Tanong niya.

"Ikaw ba ang pumatay kay Eduardo Alcantara?"

Parang huminto ang oras.

Mabagal na tumingin si Rafael sa apo.

"Sino ang nagsabi sa'yo?"

"Wala."

"Nakita ko lang..."

"...yung baril."

Tahimik na lumapit si Rafael.

Lumuhod sa harap ng bata.

"Hindi mo kailangang malaman ang mga bagay na iyan."

"Pero totoo ba?"

Hindi sumagot ang matanda.

Sa halip...

Marahan niyang hinaplos ang ulo ng apo.

"Ang mga taong gumagawa ng tama..."

"...minsan sila ang kailangang maging masama."

Hindi naintindihan ni Isabel ang ibig niyang sabihin.

Pero isang bagay ang malinaw.

Hindi na siya sigurado kung mabuting tao pa ang kanyang lolo.

---

Ang Traydor

Kinahapunan...

Nasa opisina si Nathan.

Pinag-aaralan nila ni Marco ang CCTV footage.

Paulit-ulit nila itong pinanood.

Hanggang sa may napansin si Mia.

"Sir..."

"Sandali."

Pinahinto niya ang video.

"Pwede bang i-zoom?"

Lumapit ang IT specialist.

Lumaki ang imahe.

May isang empleyadong paulit-ulit na pumapasok sa records room.

Tuwing wala si Nathan.

Tuwing gabi.

Tahimik ang buong conference room.

Unti-unting namutla si Marco.

"Hindi maaari..."

Mahina niyang sabi.

"Kilala mo?"

Tumango si Marco.

"Siya ang executive assistant ng Chairman."

"Labinlimang taon na siya sa kumpanya."

"Isa siya sa mga pinaka-pinagkakatiwalaan natin."

Napakuyom ang k**ao ni Nathan.

"Ibig sabihin..."

"Labinlimang taon na rin tayong niloloko."

---

Isang Hindi Inaasahang Bisita

Bandang alas-singko ng hapon...

May dumating na batang babae sa lobby ng kumpanya.

Suot ang simpleng puting dress.

May dalang maliit na backpack.

Lumapit siya sa receptionist.

"Pwede ko po bang makausap si Sir Nathan?"

"May appointment ka ba, iho?"

Umiling siya.

"Sabihin mo lang po..."

"...galing ako kay Rafael Montenegro."

Biglang nanahimik ang buong lobby.

Narinig iyon ng guard.

Pati ng receptionist.

At eksaktong sandaling iyon...

Lumabas si Nathan mula sa elevator.

Napatingin siya sa bata.

Hindi niya ito kilala.

Lumapit si Isabel.

May nanginginig na boses.

"Ikaw po ba si Nathan Alcantara?"

"Oo."

May inilabas siyang maliit na envelope mula sa kanyang bag.

Iniabot niya ito.

"Sabi ni Mama..."

"...ikaw lang daw ang pwedeng magbukas nito."

Napakunot-noo si Nathan.

"Sino ang mama mo?"

Napaluha ang bata.

"Patay na po siya."

"Lolo Rafael ang nagpalaki sa akin."

Tahimik ang buong lobby.

Unti-unting bumigat ang hangin.

Nanlaki ang mga mata ni Mia.

"Montenegro..."

Mahina niyang bulong.

Napatingin si Nathan sa envelope.

May nakasulat sa harap nito.

Para kay Nathan Alcantara

Mula sa taong hindi kailanman tumigil sa pagmamahal sa iyong ama.

Dahan-dahan niya itong binuksan.

Sa loob...

May isang lumang litrato.

Magkatabi sina Eduardo Alcantara...

At isang batang babae.

Sa likod nito ay may sulat-k**ay.

"Hindi si Rafael ang unang nagtaksil."

Kasabay nito...

May isang malakas na pagsabog ang narinig mula sa basement ng kumpanya.

BOOOOOOM!

Nayanig ang buong gusali.

Nagkaguluhan ang mga empleyado.

Umuusok ang unang palapag.

Tumunog ang fire alarm.

Habang hawak ni Nathan ang litrato...

Napagtanto niyang...

May isang taong ayaw nang makarating pa sa kanya ang natitirang katotohanan.

At nagsimula na ang digmaang wala nang atrasan.

20/07/2026

Sa Gitna ng Alikabok at Semento

Chapter 17 – Ang Babaeng Ibinaon sa Limot

Nanigas si Nathan.

Hindi siya makagalaw.

Hindi siya makapagsalita.

Ang babaeng nakatayo sa harap niya ay halos limangpu't limang taong gulang na.

Mahaba ang buhok na may halong puti.

Simple ang suot na kulay asul na bestida.

Ngunit ang mga mata...

Parehong-pareho ng sa kanya.

"Hindi..."

Mahina niyang sabi.

"Hindi maaari."

Unti-unting lumapit ang babae.

"Anak..."

Tumulo ang luha ni Nathan.

"Huwag mo akong tawaging anak."

Huminto ang babae.

"Patay ka na."

"Iyon ang sinabi sa akin."

"Iyon ang pinaniwalaan ko sa loob ng dalawampu't limang taon."

Mahigpit niyang napakuyom ang k**ao.

"Nasaan ka habang lumalaki akong mag-isa?"

"Nasaan ka noong namatay si Papa?"

"Bakit mo ako iniwan?"

Tahimik ang warehouse.

Bawat tanong ay parang kutsilyong tumatama sa puso ng babae.

---

Ang Katotohanan ni Elena

Hindi agad sumagot si Elena.

Sa halip ay inilabas niya ang isang lumang kahon.

Yari ito sa narra.

May gasgas na ang mga gilid.

Inilapag niya ito sa lumang mesa.

"Kilalang-kilala mo ba ang ama mo?"

Tumango si Nathan.

"Oo."

"Mabuti siyang tao."

Ngumiti si Elena.

"Oo."

"At dahil mabuti siyang tao..."

"...pinili niyang mawala ako."

Napakunot-noo si Nathan.

"Hindi ko maintindihan."

Binuksan ni Elena ang kahon.

May mga lumang liham.

Mga litrato.

At isang cassette tape.

"Nang gabing pinatay ang ama mo..."

"...ako ang susunod na target."

Nanlaki ang mga mata ni Nathan.

"Sinabihan ako ni Eduardo na tumakas."

"'Alagaan mo si Nathan.'"

"'Kapag nabuhay ka, may pag-asa pa ang katotohanan.'"

Napaluha si Elena.

"Hindi ko gustong iwan ka."

"Pero kung hindi ako nawala..."

"...pareho tayong mamamatay."

---

Ang Liham ng Ama

Iniabot niya ang isang lumang sobre.

May nakasulat sa harap:

Para kay Nathan.

Nanginginig ang k**ay ng binata habang binubuksan iyon.

Lumang sulat-k**ay.

Pamilyar ang pirma.

"Anak..."

"Kung binabasa mo ito, ibig sabihin hindi na ako nagtagumpay."

"May mga taong gustong kunin ang lahat ng pinaghirapan namin."

"Pero tandaan mo..."

"Mas mahalaga ang dangal kaysa sa pera."

"At huwag mong sisisihin ang Mama mo."

"Ako ang nagdesisyong ilayo siya sa'yo."

"Balang araw..."

"Kapag handa ka na..."

"Hanapin mo ang Warehouse 17."

"Doon magsisimulang mabuo ang lahat."

Sa ibaba ng liham...

May isang simpleng pangungusap.

"Mahal na mahal kita, Anak."

Hindi na napigilan ni Nathan.

Tahimik siyang napaiyak.

Dalawampu't limang taon niyang inisip na iniwan siya ng kanyang ina.

Ngayon...

Alam niyang ang ama niya mismo ang nagsakripisyo.

---
Sa Ancestral House

Samantala...

Hindi mapakali si Mia.

Paulit-ulit siyang tumitingin sa orasan.

Alas-dose trenta na.

Wala pa ring tawag si Nathan.

Lumapit si Aling Rosa.

"Hindi ka pa ba matutulog, Anak?"

Umiling siya.

"May masama po akong pakiramdam."

Hindi pa man natatapos ang kanyang pangungusap...

Tumunog ang telepono sa sala.

Mabilis niya itong sinagot.

"Hello?"

Hindi si Nathan ang nasa kabilang linya.

Kundi si Marco.

"Miss Mia."

"Nahanap na namin si Sir."

Napabuntong-hininga siya.

"Okay lang ba siya?"

Tahimik si Marco.

"Physically..."

"...oo."

"Pero may nangyari."

"Ano po?"

"May nakilala siyang taong akala namin ay patay na."

---

Ang Pagbabalik

Makalipas ang isang oras...

Huminto ang SUV sa ancestral house.

Unang bumaba si Nathan.

Tahimik.

Namumula ang mga mata.

Pagkatapos...

May isa pang babaeng bumaba.

Napatayo si Aling Rosa.

Nabitawan niya ang hawak na tray.

KLANG!

Tumulo ang luha ng matandang kasambahay.

"M-Ma'am Elena..."

Mahina niyang sabi.

"Talaga bang..."

"...ikaw 'yan?"

Ngumiti si Elena.

"Matagal kitang hindi nakita, Rosa."

Hindi na napigilan ni Aling Rosa ang sarili.

Mahigpit niya itong niyakap.

"Akala naming wala ka na..."

Napaluha rin si Elena.

"Akala ko rin..."

"...hindi na ako makakabalik."

---

Unang Pagkikita

Tahimik lamang na nakatayo si Mia.

Hindi niya alam ang sasabihin.

Lumapit si Elena.

Ikaw pala si Mia."

Tumango ang dalaga.

"Opo."

Ngumiti ang babae.

"Maraming salamat."

"Po?"

"Sa pagpapangiti mo ulit sa anak ko."

Napatingin si Mia kay Nathan.

Ngayon lang niya nakita ang lalaking iyon...

Na parang muling naging bata.

---

Sa Dilim

Ngunit habang masaya ang muling pagsasama...

May isang taong nanonood mula sa labas ng gate.

Naka-hoodie.

Tahimik.

May hawak na kamera.

Kinuhaan niya ng litrato si Elena.

Pagkatapos ay nag-dial ng numero.

"Sir Rafael."

"Nahanap na po ni Nathan ang kanyang ina."

Tahimik ang kabilang linya.

Ilang segundo ang lumipas bago nagsalita si Rafael.

"Kung ganoon..."

"...oras na para tapusin natin ang natitirang saksi."

Pagkababa ng tawag...

Binuksan niya ang isang lumang vault.

Sa loob...

May isang revolver.

Kalawangin na.

Ngunit maayos pa.

Mahina niya itong hinaplos.

"Ito rin ang baril..."

"...na pumatay kay Eduardo."

Ngumiti siya.

"At ngayon..."

"...gagamitin ko ulit."

Habang isinasara niya ang vault...

May isang maliit na batang babae ang tahimik na nakatayo sa pintuan.

Mga sampung taong gulang.

"Naku..."

Mahina niyang sabi.

"Nakita mo pala."

Nanlaki ang mga mata ng bata.

Hindi siya kilala ni Nathan.

Hindi rin siya kilala ni Mia.

Ngunit ang batang iyon...

Ang magiging susi sa huling yugto ng laban.

At ang kanyang pangalan ay...

Isabel Montenegro.

20/07/2026

Sa Gitna ng Alikabok at Semento

Chapter 16 – Warehouse 17

Tahimik ang buong ospital.

Alas-dos na ng madaling-araw.

Nakatayo si Nathan sa harap ng ICU.

Sa kabilang salamin ay makikita si Hannah.

Nakakabit sa iba't ibang makina.

Lumaban siya.

Pero hindi pa tapos ang laban.

Lumapit si Marco.

"Sir."

"May balita ba?"

Tumango ito.

"Nahanap namin ang pinanggalingan ng kahong iniwan ni Rafael."

Inilapag niya ang maliit na bakal na kahon sa mesa.

Sa loob ay ang lumang susi.

At ang papel.

Warehouse 17. Midnight. Alone.

"Tingin mo?"

Tanong ni Nathan.

"Bitag."

"Sigurado."

Tahimik na tumango si Nathan.

"Pero pupuntahan ko pa rin."

---

Sa kabilang dulo ng ospital...

Tahimik na nakaupo si Mia sa chapel.

Nakasindi ang ilang kandila.

Mahigpit niyang hawak ang rosaryo ng kanyang ama.

"Lord..."

"Hindi ko na alam ang tama."

"Kapag lumalapit kami sa katotohanan..."

"...mas maraming nasasaktan."

Tahimik siyang napaluha.

Hindi niya napansing may taong umupo sa tabi niya.

Si Nathan.

Hindi ito nagsalita.

Hindi rin siya.

Pagkaraan ng ilang minuto...

Marahan nitong hinawakan ang k**ay niya.

"Walang may kasalanan sa nangyari kay Hannah."

Mahina siyang umiling.

"Kung hindi ko siya pinuntahan..."

"...hindi siya mababaril."

"Kung hindi ka pumunta..."

"...hindi rin natin malalaman ang totoo."

Tumulo ang isa pang luha ni Mia.

"Natatakot na ako."

Hindi sumagot si Nathan.

Sa halip...

Marahan niya itong niyakap.

Hindi iyon yakap ng isang CEO.

Hindi rin yakap ng isang bayani.

Isa iyong yakap ng lalaking gusto lamang iparamdam sa babaeng mahal niya na hindi siya nag-iisa.

---

Makalipas ang ilang sandali...

Tahimik silang naglalakad sa hardin ng ospital.

Puno ng mga halamang namumulaklak.

May maliit na fountain sa gitna.

Biglang huminto si Nathan.

"Mia."

"Hmm?"

"Noong bata tayo..."

"Naalala mo ba ang puno ng mangga?"

Napangiti si Mia.

"Kaunti."

"Ikaw ang laging umaakyat."

"At ako ang laging nahuhulog."

Natawa si Nathan.

"Hindi."

"Ikaw ang laging nahuhulog."

"Ako ang laging sumasalo."

Napatawa rin si Mia.

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon...

Tumawa silang dalawa nang walang takot.

Walang iniisip na kaaway.

Walang iniisip na sikreto.

Parang bumalik sila sa pagiging mga bata.

---

Biglang may tumawag.

Si Marco.

"Sir."

"Nakuha na namin ang lumang records ng Warehouse 17."

"Ano'ng meron doon?"

"Dating storage facility ng Project Horizon."

"Tatlong taon matapos mamatay ang tatay ninyo..."

"...ipinasara ito."

"Bakit?"

Tahimik si Marco.

"May sunog."

"Official report..."

"...electrical fault."

"Pero..."

"May nakakita raw ng tatlong bangkay."

Nanlamig ang buong katawan ni Nathan.

"Na-identify ba?"

"Hindi."

"Nasunog ang records."

Tahimik ang linya.

Pagkatapos ay nagsalita si Marco.

"Sir..."

"May isa pa."

"Ano?"

"Ang warehouse..."

"...nakapangalan pa rin hanggang ngayon sa pangalan ng ama ninyo."

Napahigpit ang hawak ni Nathan sa telepono.

---

Bandang alas-onse ng gabi...

Sa ancestral house...

Tahimik na naghahanda si Nathan.

Suot niya ang itim na jacket ng kanyang ama.

Inilagay niya sa bulsa ang lumang susi.

Papasok na sana siya sa sasakyan nang may humawak sa kanyang braso.

Si Mia.

"Huwag kang pumunta."

Mahina niyang sabi.

"Bitag iyon."

"Alam ko."

"Pwede namang bukas."

Umiling si Nathan.

"Hindi."

"Kapag hinayaan nating siya ang maunang kumilos..."

"...mas marami pang masasaktan."

Tahimik na napaluha si Mia.

"Nathan..."

"Paano kung hindi ka na bumalik?"

Ngumiti siya.

Yung ngiting ngayon lang nakita ni Mia.

Hindi ng CEO.

Hindi ng negosyante.

Kundi ng lalaking buong puso nang umiibig.

"Kapag hindi ako bumalik..."

"...huwag mong hihintayin ang buong buhay mo."

Agad siyang sinuntok ni Mia sa balikat.

"Huwag mong sabihin 'yan."

Napangiti si Nathan.

"Mas gusto ko pala kapag pinapagalitan mo ako."

Unti-unting lumapit si Mia.

Hinawakan ang mukha niya.

At marahang hinalikan siya sa noo.

"Umuwi ka."

"Buo."

"Iyon lang ang hihilingin ko."

Hinawakan ni Nathan ang k**ay niya.

"Ipinapangako ko."

---

Eksaktong alas-dose ng hatinggabi...

Huminto ang itim na SUV sa harap ng isang lumang gusali.

Kalawangin ang bakal na pinto.

Kupas na ang malaking karatula.

WAREHOUSE 17

Tahimik ang paligid.

Masyadong tahimik.

Ginamit ni Nathan ang lumang susi.

Click.

Unti-unting bumukas ang pinto.

Umalingawngaw ang tunog ng bakal.

Sa loob...

Makapal ang alikabok.

May mga lumang semento.

Sirang scaffolding.

At isang malaking tarpaulin na natatakpan ng puting tela.

Dahan-dahan niya itong hinila.

Natigilan siya.

Sa harap niya ay isang napakalaking mural.

Larawan ng tatlong founder ng Project Horizon.

Eduardo Alcantara.

Daniel Reyes.

Rafael Montenegro.

Ngunit may ikaapat na tao sa gitna nila.

Isang babaeng nakangiti.

At sa ibaba ng larawan ay nakasulat:

PROJECT HORIZON

FOUNDED BY FOUR FRIENDS

Hindi tatlo.

Kundi apat.

At ang pangalan ng ikaapat na founder...

Ay Elena Alcantara.

Eksaktong sandaling iyon...

May ilaw na bumukas sa likod niya.

At isang pamilyar na boses ang nagsalita.

"Matagal kitang hinintay, Nathan."

Dahan-dahan siyang lumingon.

Isang babae ang nakatayo sa gitna ng warehouse.

Mahigit limampung taong gulang.

Ngunit kapansin-pansin ang pagkakahawig nito sa kanya.

At bago pa man ito magsalita...

Alam na niya.

Hindi ito estranghera.

Ito ang babaeng pinaniwalaan niyang matagal nang patay.

Ang kanyang ina.

Elena Alcantara.

20/07/2026

Sa Gitna ng Alikabok at Semento

Chapter 15 – Ang Babaeng Handang Mamatay

Umalingawngaw ang katahimikan sa loob ng lumang kapilya.

Anim na armadong lalaki.

Isang matandang lalaking puno ng p**t.

At dalawang babaeng hawak ang katotohanang kayang magpabagsak sa isang imperyo.

Mahigpit na hinawakan ni Hannah ang diary.

"Mia..."

Mahina niyang bulong.

"Kapag nagkaroon ka ng pagkakataon..."

"...tumakbo ka."

Umiling si Mia.

"Hindi kita iiwan."

Ngumiti si Hannah.

"Katulad ka nga ng tatay mo."

"Matigas ang ulo."

---

Sa labas ng kapilya...

Huminto ang itim na SUV.

Hindi na hinintay ni Nathan na bumukas ang pinto.

Mabilis siyang bumaba.

Kasunod si Adrian.

Nagkatinginan silang dalawa.

"Wala tayong oras para mag-away."

Malamig na sabi ni Adrian.

Tumango si Nathan.

"Unahin natin si Mia."

Sa unang pagkakataon...

Nagkaisa ang dalawang lalaking parehong nagmamahal sa iisang babae.

---

Ang Unang Putok

Pagpasok pa lamang nina Nathan at Adrian sa kapilya...

BANG!

Isang bala ang tumama sa haligi.

Napayuko silang dalawa.

"Sir!"

Sigaw ni Marco mula sa likuran.

Kasama niya ang security team.

Nagsimula ang putukan.

Nagkagulo ang buong kapilya.

Nabasag ang mga salamin.

Nagbagsakan ang mga lumang upuan.

Habang abala ang mga armadong lalaki, mabilis na tumakbo si Nathan papunta kina Mia.

"Mia!"

"Nathan!"

Magkayakap silang dalawa sa gitna ng kaguluhan.

Mahigpit.

Parang ayaw nang magkahiwalay.

--

Ang Sakripisyo

"Alis na tayo!"

Sigaw ni Adrian.

Ngunit bago pa sila makalabas...

Napansin ni Hannah ang isang armadong lalaking nakatutok ang baril kay Nathan.

"Nathan!"

Walang oras para mag-isip.

Mabilis niyang itinulak si Nathan palayo.

Kasabay noon...

BANG!

Tumagos ang bala sa dibdib ni Hannah.

"HANNAH!"

Sigaw ni Mia.

Bumagsak siya sa malamig na sahig ng kapilya.

Unti-unting kumalat ang dugo sa kanyang puting damit.

Tumakbo si Mia papunta sa kanya.

"Huwag!"

Umiiyak niyang sigaw.

"Huwag mo akong iwan!"

Ngumiti si Hannah.

Mahina.

Pagod.

Ngunit payapa.

"Kailangan mong mabuhay..."

"...para matapos ninyo ang sinimulan namin."

---

Ang Huling Katotohanan

Mahina niyang iniabot ang diary kay Nathan.

"Nathan..."

"Tandaan mo..."

"Hindi ka pinabayaan ng ama mo."

Napaluha si Nathan.

"Anong ibig mong sabihin?"

Huminga nang malalim si Hannah.

"Noong gabing namatay si Eduardo..."

"...hindi siya tumakas."

"Siya ang bumalik..."

"...para iligtas ang lahat."

Nanginginig ang labi ni Nathan.

"Pero bakit sinabi nilang tumakas siya?"

"Dahil..."

"May taong binayaran ang mga saksi."

Tahimik ang buong kapilya.

Kahit si Rafael ay napatitig kay Hannah.

Ngumiti siya nang mapait.

"Marami ka pa ring alam."

Mahina ring ngumiti si Hannah.

"Mas marami pa kaysa sa inaakala mo."

Pagkatapos ay tumingin siya kay Mia.

"Sa pinakahuling pahina..."

"...may pangalan."

"Hanapin ninyo."

Unti-unti niyang ipinikit ang kanyang mga mata.

At sa huling pagkakataon...

Mahina niyang sinabi,

"Sorry..."

"...Papa."

Tuluyan siyang nawalan ng malay.

---

Galit ng Isang Anak

Tahimik na yumuko si Nathan.

Mahigpit niyang niyakap ang diary.

Unti-unti siyang tumayo.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay niya...

Hindi na siya ang kalmadong CEO.

Kundi isang anak na nawalan ng ama.

At ngayon...

Muling nawalan ng taong makapagsasabi ng katotohanan.

Diretso siyang tumingin kay Rafael.

"Hindi na kita hahayaang makatakas."

Ngumiti ang matanda.

"Subukan mo."

Mabilis siyang umatras.

May pinindot siyang maliit na remote.

BEEP.

Napatingin si Marco sa kisame.

"Sir!"

"May bomba!"

Nanlaki ang mga mata ng lahat.

"Labas!"

Sigaw ni Nathan.

Mabilis niyang hinila si Mia.

Kasabay niyang inalalayan ni Adrian ang walang malay na si Hannah.

Habang tumatakbo sila palabas...

Tumigil si Rafael sa pintuan.

Lumingon siya kay Nathan.

"Magkikita pa tayo."

At tumawa.

Isang malamig.

Mahabang tawa.

Kasunod noon...

BOOOOOOM!

Yumanig ang buong kapilya.

Nagbagsakan ang mga bato.

Napuno ng usok ang paligid.

Tumilapon sina Nathan at Mia sa damuhan.

Mahigpit pa rin ang hawak nila sa isa't isa.

Unti-unting nawala ang ingay.

Nang maglaho ang usok...

Wala na si Rafael.

Parang bula.

Ngunit may naiwan siya.

Isang maliit na kahong bakal.

Napansin iyon ni Mia.

Dahan-dahan niya itong binuksan.

Sa loob...

May isang lumang susi.

At isang piraso ng papel.

May nakasulat na apat na salita lamang.

"Warehouse 17. Midnight. Alone."

Tahimik na nagkatinginan sina Nathan at Mia.

Alam nilang bitag iyon.

Ngunit alam din nilang...

Maaaring naroon ang sagot sa lahat ng tanong.

Sa malayo...

Nakaawang ang mga sirena ng ambulansya.

Habang isinasakay si Hannah, bahagya siyang gumalaw.

Mahina siyang nagmulat ng mata.

At bumulong ng isang pangalang ikinagulat ni Nathan.

"...Elena..."

"Sabihin mo kay Elena..."

"...patawarin niya ako."

Napakunot-noo si Nathan.

Sino si Elena?

At bakit hindi pa niya naririnig ang pangalang iyon kahit minsan sa buong buhay niya?

Hindi niya alam...

Na ang pangalang iyon ang magbubukas sa pinak**asakit na lihim ng pamilya Alcantara.

At sa Warehouse 17...

May isang taong dalawampu't limang taon nang naghihintay sa kanyang pagbabalik.

20/07/2026

Sa Gitna ng Alikabok at Semento

Chapter 14 – Ang Diary ni Hannah

Mahigit alas-onse na ng gabi.

Tahimik ang buong ancestral house ng mga Alcantara.

Hindi pa rin makatulog si Nathan.

Nakatayo siya sa balkonahe ng kanyang silid, hawak ang lumang relo ng kanyang ama.

Mula pagkabata, iisa lang ang sinabi sa kanya.

*"Namatay ang ama mo sa isang aksidente sa construction."*

Ngunit habang lumalalim ang kanilang imbestigasyon, unti-unti niyang napagtatanto na...

Walang aksidenteng nangyari.

May pumatay.

At may nagtakip sa katotohanan.

---

Samantala, sa kabilang silid...

Nakatulog na sana si Mia nang tumunog ang kanyang cellphone.

Unknown Number

Nag-atubili siyang sagutin.

"Hello?"

Mahina ang boses ng babae sa kabilang linya.

"Ikaw ba si Mia Reyes?"

"Opo."

"Huwag kang matakot."

"Hindi ako kaaway."

Napaupo si Mia sa k**a.

"Sino po kayo?"

Sandaling natahimik ang babae.

"Ako si Hannah."

Nanlaki ang mga mata ni Mia.

Ang pangalang iyon ang nakita niya sa lumang diary.

"Ano po ang kailangan ninyo?"

"Kailangan kitang makita."

"Bakit ako?"

"Dahil ang ama mo..."

"...ang nagligtas sa buhay ko."

---

Ang Lihim na Pagkikita

Kinabukasan.

Hindi ipinaalam ni Hannah ang kanyang lokasyon sa telepono.

Isang simpleng mensahe lamang ang kanyang ipinadala.

Lumang Kapilya ng San Rafael

7:00 AM

Hindi alam ni Mia kung dapat ba siyang pumunta.

Ngunit may pakiramdam siyang...

Doon magsisimulang mabuo ang mga nawawala sa kanilang kuwento.

Hindi niya alam na...

Habang umaalis siya ng ancestral house, may isang sasakyang lihim na sumusunod sa kanya.

Hindi ito tauhan ni Rafael.

Kundi si Adrian.

---

Sa Lumang Kapilya

Luma na ang kapilya.

Halos wala nang tao.

May mga basag na bintana.

At makapal na alikabok sa bawat upuan.

Sa pinakaharap...

May isang babaeng nakatayo.

Naka-puting damit.

Mahaba ang buhok.

At may dalang lumang leather bag.

"Hannah?"

Lumingon ang babae.

Ngumiti siya.

"Kamukha mo ang tatay mo."

Hindi alam ni Mia kung bakit...

Pero pakiramdam niya ay matagal na niya itong kilala.

---

"Hindi tayo puwedeng magtagal."

Mahinang sabi ni Hannah.

Binuksan niya ang leather bag.

Inilabas ang isang makapal na diary.

"Alam mo ba kung bakit tinatawag itong Project Horizon?"

Umiling si Mia.

"Ito ang unang construction project na pinagsamahan ng tatlong magkakaibigan."

"Eduardo Alcantara."

"Daniel Reyes."

"At Rafael Montenegro."

"Kaya bakit sila nag-away?"

Tanong ni Mia.

Napaluha si Hannah.

"Dahil sa kasakiman."

---

Dalawampu't Limang Taon ang Nakalipas

"Magkakapantay sila noon."

"Walang mayaman."

"Walang mahirap."

"Iisang pangarap lang."

"Na magtayo ng kumpanyang magiging simbolo ng tiwala."

Ngunit dumating ang isang malaking government infrastructure project.

Bilyon ang halaga.

Nanalo ang Project Horizon.

Doon nagsimula ang lahat.

"Nais ni Rafael na gumamit ng substandard materials."

"Mas lalaki ang kita."

"Pero tumutol sina Eduardo at Daniel."

"Nagalit si Rafael."

"At doon nagsimula ang kanilang pagkawasak."

Tahimik na nakikinig si Mia.

Parang unti-unti niyang nakikilala ang mga taong hindi na niya naabutang magkakasama.

---

Ang Gabing Nagbago sa Lahat

"Isang gabi..."

"Nagkita ang tatlo sa warehouse."

"Ayaw pumayag ni Eduardo."

"Ayaw rin ni Daniel."

"May mainit na pagtatalo."

"Tapos..."

Nanginginig ang k**ay ni Hannah.

"May putok ng baril."

Napahawak si Mia sa kanyang dibdib.

"S-Sino ang bumaril?"

Umiling si Hannah.

"Hindi ko nakita."

"Pero nakita kong bumagsak si Eduardo."

"At nakita kong..."

"...sinubukan siyang iligtas ng tatay mo."

Tumulo ang luha ni Mia.

"Ibig sabihin..."

"Hindi si Papa ang may kasalanan?"

"Hindi."

"At hindi rin siya tumakas."

"Tinakot lang siya."

---

Ang Pinak**alaking Rebelasyon

May inilabas na lumang envelope si Hannah.

May tatak ito ng Department of Justice.

Hindi kailanman nabuksan.

"Alam mo kung ano ito?"

"Hindi."

"Original investigation report."

"Naitago ko ito."

"Dahil may gustong magsunog ng lahat ng ebidensya."

Dahan-dahan niya itong iniabot kay Mia.

"Bakit sa akin?"

"Dahil ikaw ang dapat magdala nito kay Nathan."

Tahimik na tinanggap ni Mia ang sobre.

Ngunit eksaktong sandaling iyon...

May narinig silang mabagal na palakpak.

Clap...

Clap...

Clap...

Unti-unti silang napalingon.

May isang lalaking nakatayo sa pintuan ng kapilya.

Naka-itim na amerikana.

May tungkod.

At malamig ang ngiti.

Si Rafael Montenegro.

"Napakagandang kuwento."

Mahina niyang sabi.

"Sayang..."

"...hindi na ito makakarating kay Nathan."

Kasunod niya ang anim na armadong lalaki.

Tahimik na tumayo si Hannah sa harap ni Mia.

"Huwag kang lilingon."

Bulong niya.

"Kapag sinabi kong tumakbo..."

"...tumakbo ka."

Ngunit ngumiti lamang si Rafael.

"Huli na."

Mabagal niyang itinaas ang kanyang k**ay.

"Kunin ang diary."

"At huwag hayaang may makaalis."

Sa labas ng kapilya...

Eksaktong sandaling iyon...

Huminto ang itim na SUV ni Nathan.

Kasabay ng sasakyan ni Adrian.

Pareho silang nakatanggap ng iisang anonymous text.

"Kung gusto ninyong iligtas si Mia... pumunta kayo sa Lumang Kapilya ng San Rafael."

Nagkatinginan ang dalawa.

Walang nagsalita.

Ngunit pareho nilang alam...

Na maaaring huli na sila.

At sa loob ng kapilya...

Mahigpit na niyakap ni Hannah ang diary.

Handa siyang isugal ang sariling buhay...

Upang mailigtas ang katotohanang dalawampu't limang taon nang sinusubukang ibaon sa limot.

20/07/2026

a Gitna ng Alikabok at Semento

Chapter 13 – Ang Unang Pag-amin

Makalipas ang magdamag sa lumang kubo, tumila rin ang ulan.

Kasabay ng pagsikat ng araw ay dumating ang rescue team ng Alcantara Construction, kasama ang mga pulis at ilang tauhan ng provincial police.

"Sir Nathan!"

Agad na lumapit si Marco, ang Head of Security.

"Okay lang po ba kayo?"

Tumango si Nathan.

"Nasaan ang mga umatake?"

"Naglaho po sila bago dumating ang backup."

Napatingin si Marco kay Mia.

"Ma'am, ayos lang po ba kayo?"

Bahagya siyang ngumiti.

"Oo... salamat."

Ngunit bago pa sila makasakay sa sasakyan, napansin ni Marco ang sugat sa braso ni Nathan.

"Sir, kailangan na nating dumiretso sa ospital."

"Hindi."

"Sir—"

"Ihatid muna si Mia."

Iyon pa rin ang una niyang inisip.

Si Mia.

Tahimik lang siyang nakatingin kay Nathan.

Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman.

Masaya.

Natatakot.

O pareho.

---

Pagbalik sa Siyudad

Pagdating nila sa punong tanggapan ng Alcantara Construction, hindi katahimikan ang sumalubong sa kanila.

Kundi ang mga camera.

Mga reporter.

Mga vloggers.

Mga empleyadong nag-uusap-usap.

"Sir Nathan!"

"Totoo bang kayo na ni Miss Reyes?"

"May relasyon ba kayo habang siya ay empleyado ninyo?"

"May kinalaman ba ito sa Project Horizon?"

Sunod-sunod ang tanong.

Hindi makalabas si Mia sa sasakyan.

Nanginginig ang kanyang k**ay.

Biglang bumukas ang pinto sa kabilang bahagi.

Si Nathan.

Iniabot niya ang kanyang k**ay.

"Tiwala ka sa akin."

Hindi na siya nagdalawang-isip.

Hinawakan niya ang k**ay nito.

Sabay silang bumaba.

Nag-ingay ang mga camera.

Sunod-sunod ang flash.

Ngunit hindi binitiwan ni Nathan ang k**ay ni Mia.

Kahit isang segundo.

---
Ang Press Conference

Pagkalipas ng isang oras, nagpatawag ng emergency press briefing ang kumpanya.

Tahimik ang buong conference hall.

Nasa unahan si Nathan.

Katabi niya ang legal counsel.

At ilang metro ang layo...

Tahimik na nakaupo si Mia.

"Magandang hapon."

Malamig ngunit matatag ang boses ni Nathan.

"Marami nang kumakalat na maling impormasyon."

"Una."

"Walang ilegal na relasyon."

"Pangalawa."

"Ang lahat ng business trips namin ay opisyal na inaprubahan ng kumpanya."

"At pangatlo..."

Huminto siya.

Napatingin siya kay Mia.

Pagkatapos ay muling tumingin sa mga reporter.

"May isang bagay akong nais linawin."

Tahimik ang buong silid.

"Miss Mia Reyes..."

"...ay hindi dahilan ng anumang problemang kinakaharap ng kumpanyang ito."

"Kung may nais kayong sisihin..."

"...ako ang sisihin ninyo."

Nabigla ang lahat.

Pati si Mia.

At lalo na si Sophia na nanonood mula sa executive office.

---

Board Meeting

"Isa kang hangal!"

Galit na galit si Sophia.

"Ano ang ginawa mo?"

Tahimik lang si Nathan.

"Tinanggap mo ang lahat ng sisi!"

"Oo."

"Para sa isang empleyada?"

Hindi sumagot si Nathan.

Tumayo ang Chairman ng Board.

"Nathan."

"May isa lang kaming tanong."

Tahimik ang buong silid.

"May personal ka bang nararamdaman para kay Mia Reyes?"

Napatigil ang lahat.

Maging si Sophia ay napatingin.

Ito ang tanong na matagal nang iniiwasan ng lahat.

Tumingin si Nathan sa bintana.

Naalala niya ang kubo.

Ang ulan.

Ang halik.

At ang babaeng unang nagpatawa sa kanya matapos ang maraming taon.

Huminga siya nang malalim.

Pagkatapos ay tumingin sa buong board.

"Oo."

Parang huminto ang oras.

Hindi sila makapaniwala.

"Oo."

"May nararamdaman ako para kay Mia."

Tahimik ang buong conference room.

Si Sophia ay napakapit sa mesa.

Habang ang ilang board members ay nagkatinginan.

Hindi nila inakalang aamin ang CEO.

---

Sa Labas ng Board Room

Narinig ni Mia ang lahat.

Hindi niya sinasadyang marinig.

Nandiyan lang siya upang ihatid ang ilang dokumento.

Ngunit bawat salitang binitiwan ni Nathan...

Ay malinaw niyang narinig.

Unti-unting pumatak ang kanyang mga luha.

Hindi dahil sa lungkot.

Kundi dahil...

Hindi na siya nag-iisa.

---

Ang Babaeng Bumalik Mula sa Nakaraan

Samantala...

Sa isang pribadong ospital sa Baguio...

Isang babae ang tahimik na naglalakad sa pasilyo.

Mahaba ang buhok.

Simple ang pananamit.

Ngunit may kakaibang lungkot sa kanyang mga mata.

Huminto siya sa harap ng isang silid.

Nasa loob ang isang matandang lalaking nakakabit sa mga makina.

Mahina niyang hinawakan ang k**ay nito.

"Papa..."

Nagmulat ng mata ang matanda.

"Hannah..."

Mahina ang boses nito.

"Bumalik ka na pala."

Tumango ang babae.

"Hindi na puwedeng magtago."

"Malalaman na nila ang totoo."

Napaluha ang matanda.

"Kasalanan ko ang lahat."

Umiling si Hannah.

"Hindi."

"Kasalanan ni Rafael."

Pagkatapos ay inilabas niya ang isang lumang diary.

May nakasulat sa unang pahina:

"Project Horizon – Ang Buong Katotohanan."

At sa pinakahuling pahina...

May isang litrato.

Litrato ng tatlong founder.

Eduardo Alcantara.

Daniel Reyes.

At Rafael Montenegro.

Ngunit may isa pang tao sa gitna nila.

Isang batang babae.

At sa likod ng larawan ay nakasulat ang isang pangungusap na magpapabago sa lahat:

"Kung mababasa ninyo ito... ibig sabihin, buhay pa si Hannah. At siya lamang ang nakaaalam kung sino ang tunay na pumatay kay Eduardo Alcantara."**

Isinara ni Hannah ang diary.

Tumingin siya sa bintana.

"Hintayin ninyo ako..."

"...Nathan."

"Dahil ako ang magpapalaya sa inyo sa kasinungalingang dalawampu't limang taon nang bumubulag sa lahat."

Address

Imus

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Trip ni Bhiboy posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share