31/08/2026
Czasami ktoś obserwuje naszą codzienność z boku i potrafi dostrzec w niej coś, czego sami nie umiemy ubrać w słowa…
Dostaliśmy ten piękny wiersz od naszej fanki Justyna Maria Bera i przyznamy, że zrobiło nam się naprawdę ciepło na sercu. ❤️
Lancet, Cyguś i Birman – trzy konie, trzy różne charaktery, trzy historie, a jednak tworzące jedną wyjątkową końską ekipę. 🐴🖤
Dziękujemy autorce za tyle pięknych słów, za pamięć o naszych koniach i za to, że patrzy na nie nie tylko jak na konie pracujące, ale przede wszystkim jak na wyjątkowe zwierzęta, które mają swoje charaktery, relacje i miejsce w naszym życiu. ❤️
A teraz zostawiamy Was z jej słowami…
📜 „Trzy kare konie”
Trzy kare konie
Pod góralskim niebem, gdzie wiatr halny śpiewa,
gdzie pachnie lasem i zielenią drzewa,
stoją trzy kare konie, dumne i wspaniałe,
każdy z nich ma serce wielkie, choć ciało końskie całe.
Pierwszy to Lancet, stajni król prawdziwy,
dostojny, mądry, spokojny i cierpliwy.
Kary jak noc, a grzywa mu lśni,
w jego spojrzeniu spokojny majestat tkwi.
Wnuk słynnego Lokana, legendy starej,
Lancet odziedziczył wdzięk i charakter wspaniały.
Gdy rusza przed siebie, ziemia jakby cichnie,
a jego piękny ruch podziwia się niezwykle.
Dzieci go kochają, bo choć wygląda dumnie,
ma serce łagodne, dobre i rozumne.
Nie trzeba mu wiele, by zrozumieć człowieka,
wystarczy spokojny głos i chwila, gdy się czeka.
A obok Lanceta Cyguś wiernie kroczy,
jego czarne oczy spokojnie patrzą w oczy.
Partner niezawodny, oddany i zgrany,
z Lancetem od dawna doskonale znany.
Gdy razem ruszają w zaprzęgu przed siebie,
wyglądają jak dwa cienie na górskim niebie.
Krok mają równy, spokojny i pewny,
bo każdy dla drugiego jest zawsze potrzebny.
Nie muszą rozmawiać, nie potrzebują słów,
bo rozumieją się od pierwszych wspólnych kroków.
Jeden ruszy lekko, drugi już wie,
dokąd prowadzi droga i czego dziś chce.
A za nimi młody Birman, pełen ciekawości,
jeszcze ma w oczach odrobinę młodości.
Gniady jak noc, lecz serce pełne marzeń,
uczy się od mistrzów najtrudniejszych zadań.
Patrzy na Lanceta i myśli czasami:
„Czy kiedyś będę tak dumny jak on przed nami?”
A Cyguś spokojnie jakby mówił mu:
„Nie spiesz się, młody, nauka wymaga trudu.”
Birman więc rośnie, nabiera pewności,
każdego dnia uczy się końskiej mądrości.
Jeszcze młody, jeszcze nie całkiem gotowy,
lecz już widać w nim charakter wyjątkowy.
Trzy kare konie, trzy różne historie,
trzy końskie serca i trzy własne drogi.
Lancet to mistrz, co zna każdy zakątek,
Cyguś to partner, co zawsze dotrzyma początku.
A Birman? To przyszłość, co dopiero nadchodzi,
młody koń, który po śladach starszych chodzi.
I może za kilka lat, gdy dorośnie już śmiało,
sam będzie miał serce i siłę niemałą.
Lecz dziś cała trójka pod górskim niebem
jest pięknym widokiem, którego nie trzeba
opisywać słowami, bo wystarczy spojrzenie
na trzy kare konie idące przez przestrzeń.
Lancet, Cyguś, Birman, trzy czarne sylwetki,
na tle gór wyglądają jak z dawnej legendy.
A kiedy zachodzi słońce nad Podhalem,
ich czarne grzywy błyszczą w złotym blasku wspaniale.
I niech jeszcze długo po górskich ścieżkach
niosą swoją dumę, spokojną i piękną.
Bo jeden jest mistrzem, drugi wiernym druhem,
a trzeci młodzieńcem z wielkim końskim duchem.
Trzy kare konie, trzy serca, trzy drogi,
a jednak razem tworzą obraz niezwykle błogi.
Lancet, Cyguś i Birman, podhalańska trójka,
która w sercu zostaje niczym najpiękniejsza bajka.
Lancet, Cyguś i Birman – nasza podhalańska trójka. 🖤🐴
Dziękujemy. ❤️
