09/09/2026
🇹🇭🌊✈️ เรื่องเล่าจากนักบินซีเพลน : ว่าด้วย SEP (sea) class rating training 🫡
ครั้งนี้เรามาเทรนที่ Baltic seaplane เป็นโรงเรียนที่สอนclass rating ของseaplane ที่ประเทศเยอรมัน ซึ่งเรามาเทรนในช่วงปลายสิงหาคม ถึงช่วงต้นเดือนกันยายน ซึ่งต้องเดินทางจากเบอลินโดยรถ 3 ชั่วโมง ในหลักสูตรจะประกอบด้วย การเรียน Ground และ flight ทั้งหมด อย่างน้อย 8ชั่วโมง ซึ่งจุดมุ่งหมายของการเรียนนี้คือการนำเครื่องลงจอดในน้ำและhandlingเครื่องในน้ำได้อย่างปลอดภัย นั่นเอง
การเรียนเริ่มต้นจาก ground school ซึ่งเนื้อหาที่เกี่ยวข้องนั้นจะเกี่ยวข้องเชิงด้านเทคนิคและอุปกรณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเครื่องบิน ร่วมถึงกฎการเดินเรือ และวิธีการหาทิศทางลม ซึ่งต่างออกไปจากการลงบน รันเวย์ ปกติ โดยต้องอาศัยผิวน้ำและสภาพแวดล้อมต่างๆที่อยู่บริเวณที่เราจะแลน ไม่ว่าจะเป็นเรือใบ กังหันลม กลุ่มควันต่างๆรวมไปถึงลักษณะคลื่นบนผิวน้ำและสีของผิวน้ำนั้นเอง
มาถึงภาคอากาศหรือ Flt training โดยหลักสูตรกำหนดไว้อย่างน้อย 8 ชั่วโมง ก่อนที่จะทำการเช็คนั่นเอง
ความต่างของการแลนเครื่องบินปกติ กับแลน seaplane ลงบนน้ำหลักคือเราไม่มีถุงลมหรือหอบังคับการที่จะคอยบอกว่าลมมาในทิศทางไหนมีเพียงพื้นน้ำและสภาพแวดล้อมเป็นตัวกำหนดทิศทางของลมเรานั้นเองนอกจากความเร็วของกระแสลมแล้วส่วนที่สำคัญอีกอย่างคือความสูงของคลื่น ถ้าหากสูงเกินไปก็อาจจะไม่สามารถทำการลงได้นั้นเอง และอีกสิ่งที่ต่างออกไปคือ ความสูงของวงจรบิน โดยปกติเวลานักบินทำการลงสนาม วงจรบินจะอยู่ที่ 700-1000 ft ขึ้นอยู่กับ สปีด approach นั้นเอง แต่การแลนลงน้ำนั้นจะมีความสูงของวงจรที่500 ft เพื่อให้นักบินสามารถมองเห็นสภาพผิวน้ำและสิ่งแปลกปลอมต่างๆ ที่อาจจะอยู่บริเวณที่เราจะทำการลงนั้นเอง…
ไฟล์ทแรกที่เราได้ทำการขึ้นฝึกบินนั้นไม่สามารถที่จะแลนลงน้ำได้เรื่องจากสภาพอากาศที่มีลมค่อนข้างแรง ส่งผลให้คลื่นมีความสูงเกิน limit ที่จะทำการลงได้จึงได้เพียงฝึก approach และ go around ไป บอกเลยวันนั้นก็แอบเซงนะที่ไม่ได้แตะน้ำเลยแต่เอาวะพรุ่งนี้ว่ากันใหม่
พอถึงวันที่สอง ครูฝึกได้พาไปแต่เช้าเพื่อให้ลมสงบและคลื่นไม่สูงเพื่อจะได้ทำการฝึกแลนดิ้งรวมถึง splash and go ปกติถ้าแลนบน rwy จะเรียกว่า touch and go ความยากของเครื่องบินทะเลคือ attitude ตอนแลนนั้นต้องเงยสูง เพราะจะต้องให้ส่วนท้ายของ float แตะน้ำก่อนนั่นเอง ส่วนตอนวิ่งขึ้น มีความซับซ้อนกว่าการวิ่งขึ้นปกติอยู่บ้าง คือ
1 เครื่องต้องเข้าสู่สภาวะ step คือ drag จะน้อยที่สุดเพื่อเร่งความเร็วใน การยกตัวขึ้นจากผิวน้ำ
2 หลังจากที่เรายกตัวขึ้นแล้วต้องรักษาเครื่องเพื่อให้อยู่บน ground effect เพื่อเพิ่มสปีด ในการlift off ต่อนั้นเองการฝึกผ่านไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่เรามีความสุขได้เติมเต็มความฝันอีกขั้นของนักบิน
โดยการฝึกสองวันแรกลมมาจากทางทิศ ตะวันออก
Flt ที่ 3 ลมบริเวณนี้มีการเปลี่ยนทิศซึ่งลมมาจากทางทิศตะวันตกและตะวันตกะฉียงใต้ ซึ่งวันนี้เราไม่สามารถทำการฝึกขึ้นลงจากจุกเดิมได้อีกต้องหาจุดลงใหม่ที่สามารถเป็นที่กำบังไม่ให้คลื่นสูงจนเกินไป โดยวันนี้ เราได้ไปฝึกในที่เรียกว่า confined area หรือมีระยะวิ่งขึ้นที่จำกัด มีลักษณะเป็นคล้ายๆ พระจันทร์ครึ่งเสี้ยว ความยากของจุดนี้คือไม่เพียงแต่มีระยะวิ่งขึ้นและ landing จำกัดแล้ว บริเวณนี้ยังมีเรื่องของเส้นแข่งเขตระหว่างประเทศเยอรมันและโปแลนอีกด้วย โดย โปแลนอนุญาตในแลนในน้ำได้เกือบทุกจุดส่วนเยอรมันนั้น จะได้เฉพาะจุดที่ได้รับการอนุมัตินั้นเอง ความยากของวันคือครูฝึกเริ่มให้เราสร้างรันเวย์ในหัวตัวเอง แมเนจความสูงเอง เลือกทิศทางเองบอกเลยครับว่า วันนี้ฝืดสุดมือเปียกทั้งไฟล์ทเหงื่อไหลเลยย55555
นอกจากฝึก splash and go แล้วเรายังได้ฝึก taxi บนผิวน้ำรวมไปถึงการ sailing บนผิวน้ำด้วยนั้นเอง ซึ่งเปิดโลกมากสำครับการเป็น seaplane pilot เราเข้าใจถึงคำว่า art of fly ว่าคือะไร
Flt 4-6 ก็ทำการฝึกเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือลมที่เปลี่ยนทิศทางไปไม่ซ้ำทำให้เราต้องมองหาจุดขึ้นลงให้เหมาะสมกับลมในแต่ละทิศทางที่เปลี่ยนไป ความพีคของไฟล์ทคือ วิ่งขึ้นจากบริเวณคลองเขาหาฝั่งซึ่งระยะค่อนข้างพอดีกับระยะวิ่งขึ้นหลักจากยกตัวแล้ว คือต้นไม้อยู่ใต้ Float นิดนึงเอง ฟีลแบบ ถ้าเราบินสนามบินปกติคงไม่เจอแบบนี้นั่นเอง
ที่สำคัญส่วนมากเวลาเลี้ยวเข้าไฟนอลเราจะเลี้ยวปีก 30 องศา ซึ่งเวลาลงสนามปกนั้นก็จะไม่เกิน 20 องศานัันเอง
พอจบ 6 ไฟล์ท เอาจริงถามว่ามั่นใจไหมบอกเลยว่าก็ พออยู่แหละตอนแลนคือเซฟตี้แน่ๆ แต่ชำนาญไหมก็ไม่ถึงขั้นนั้นหลอกแต่แล้วก็ถึงเวลาเช็ค เพราะเนื่องจากชั่วโมงการฝึกครบ 8 ชั่วโมงแล้วตามกำหนดของแผนการฝึก
วันที่3 กันยายน2569 เป็นวันที่เราเช็คซึ่งเช้านี้เริ่มต้นด้วยฝนตกปรอยๆ ตั้งแต่ 0800 ตรงกับเวลาที่เรานัดไว้กับที่ครูฝึก ว่าแผนจะวิ่งขึ้นตอน 0900 ซึ่งแอบเสียขวัญหน่อยเพราะฝนไม่มีท่าทีจะหยุดแต่อย่างไรก็ตามอยู่ใต้ฟ้าอย่ากลัวฝน ถ้าสภาพอากาศยังคงเป็น VMC เราก็สามารถวิ่งขึ้นได้นั้นเอง…
บททดสอบแรกของการเช็คคือ checker ถามว่าคุณจะไปไหม อากาศแบบนี้ผมให้คุณตัดสินใจ เราเองก็นั้งเปิด applications windy เพื่อดูว่าทิศทางลมกลุ่มเมฆต่างๆเป็นอย่างไร ในวั้นนั้นลมค่อนข้างแรงครับ และมีกลุ่มฝนเคลื่อนตัวจากฝั่งตะวันตกไปตะวันออก ลมทิศทางจากทางใต้ เราเห็นว่าระหว่าง 0930-1130 พอจะมีช่องให้บินได้เลยตัดสินใจไปเพราะถ้าไม่ไปอีกสองสามวันต่อจากนี้อากาศจะแย่ลงมากเลยทำการตัดสินใจว่า ไปครับ อีกประการคือ วันที่เราเช็คนั้นลมบริเวณที่เราฝึกคือทะเลสาบทางตอนใต้ของสนามบิน Heringdrof คลื่นค่อนข้างสูงไม่เหมาะกับการแลนดิ้ง ครูเลยแนะนำว่า ทำเลทางด้านเหนือคลื่นลมสงบไปลองไหม…ในใจ ชิพหายละไม่เคยไปฝึกลงทะเลเปิดเลยวะ เอาไงดีวะแต่ก็นะเราจะเป็น seaplane pilot เลือกไม่ได้อยู่แล้วนิว่าจะแลนไหนขอให้สภาพแวดล้อมเหมาะสมและปลอดภัยเครื่องซีเพลนก็แลนได้ รวมถึงสภาพอากาศอีกสามวันข้างหน้าดูท่าแล้วจะแย่ไปกว่านี้เลยรวบรวมความกล้า และตัดสินใจบนข้อมูลและการวางแผนขึ้นเช็คในไฟล์ทนั้น แต่บนความโชคร้ายในสภาพอากาศกับพื้นที่ใหม่ที่เราไปทำการทดสอบภาคอากาศแลกมาด้วยประสบการณ์ในการ operations open water ซึ่งมีความยากกว่าบริเวณที่ปิดและเป็นการเพิ่มประสบการณ์การเรียนรู้ของเราอีกด้วย นอกจาก wind wave แล้ว swel ที่เกิดจากเรือก็อัตรายเช่นกันซึ่งความน่ากลัวของมันคือไม่มองไม่เห็นด้วยตาครับ แต่พอมาถึงเราต้องตัดสินใจให้ทันว่าจะยกเลิกการวิ่งขึ้นทันท่วงที โดยวันนั้นขณะที่เครื่องกำลัง step taxi อยู่อยู่ๆหัวเครื่องก็เชิดขึ้นกระทันหันผมเลยตัดสินใจabort เพื่อความปลอดภัย
พอกลับมาถึงสนามบิน ดับเครื่องเสร็จครูยื่นมือมาพร้อมบอกว่า
congratulations !🥳🫡
ในใจเชี่ยๆๆๆๆๆๆ กูทำได้แล้ววววววววววว
บอกตรงครับโค่ตภูมิใจเลย ดีใจมากครับ
นอกจากจะบินแล้วในส่วนของ preflight เราเองก็ต้องตรวจเครื่องเองวัด remain fuel เอง เติมน้ำมันเอง เช็ค oil เองเดิม oil เอง นักบิน GA ก็งี้แหละครับทำเองทุกอย่าง dirt hand 🤙🏻
ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะครับยาวหน่อยนะขอโม้เก็บไว้เตือนตัวเองว่า เออออกูก็เจ๋งอยู่นิหว่า
Let’s talk about my SEP (Sea) Class Rating training 🫡🌊✈️
This time, I came to train at Baltic Seaplane, a flight school in Germany that provides seaplane class rating training.
I did the course from late August to early September. Getting there already felt like part of the adventure — about a 3-hour drive from Berlin.
The course consists of both Ground School and Flight Training, with a minimum of 8 hours of flight training before the skill test. The main objective is simple: to learn how to safely take off, land, and handle an aircraft on water.
Ground School came first.
The theory covered the technical aspects of the aircraft and its equipment, maritime rules, and — one of the most interesting parts — how to determine wind direction when operating on water.
Unlike landing on a normal runway, there is no windsock or control tower telling you exactly where the wind is coming from.
Instead, you have to read the environment around you: sailboats, wind turbines, smoke, the appearance and direction of waves, and even the color and texture of the water surface.
Then came the fun part: FLIGHT TRAINING. ✈️🌊
The biggest difference between landing a normal airplane and landing a seaplane is that on water, you have to create your own “runway.”
There is no painted centerline.
No runway numbers.
No windsock beside the touchdown zone.
The surface of the water and the surrounding environment tell you where your runway should be.
Wind speed is obviously important, but wave height is just as critical. If the waves are too high, landing may simply not be safe.
Another difference is the circuit altitude.
At a normal airport, we usually fly the traffic pattern somewhere around 700–1,000 ft, depending on the operation. For seaplane training, we flew the circuit at around 500 ft so we could properly inspect the water surface, look for obstacles, boats, waves, and anything else that could affect the landing area.
On my first training flight, the wind was quite strong and the waves were already above the limit for landing.
So… no water contact for me that day. 😂
We could only practice approaches and go-arounds.
I won’t lie — I was a little disappointed. I came all this way to fly a seaplane and didn’t even touch the water!
But okay… tomorrow is another day.
On Day 2, my instructor took me flying early in the morning while the wind was calmer and the waves were smaller.
Finally, it was time to practice water landings and “splash-and-goes.”
On a normal runway we call it a touch-and-go.
On water?
Splash-and-go. 😎🌊
One of the difficult parts of landing a seaplane is the attitude. You need to maintain the correct nose-up attitude so that the aft part of the floats contacts the water properly.
Takeoff is also more complicated than a normal runway takeoff.
First, the aircraft has to get “on the step,” where the floats produce much less hydrodynamic drag and the airplane can accelerate.
Then, after lifting off the water, you stay in ground effect to build additional airspeed before climbing away.
That flight was full of smiles and laughter.
It felt like another small piece of my childhood dream had just become real.
During the first two days, the wind mainly came from the east.
Flight 3 was a completely different story.
The wind shifted to the west and southwest, which meant we could no longer use the same takeoff and landing area.
We had to find a new place where the surrounding terrain could provide some protection from the wind and keep the waves within acceptable limits.
That day, we trained in a confined area.
The area looked almost like a crescent moon, with limited distance available for both takeoff and landing.
And there was another interesting complication: the German–Polish border.
In Poland, seaplanes are allowed to land on water in many places, while in Germany, water landings are generally limited to designated or approved areas.
This flight was probably one of the hardest for me because my instructor started letting me build the “runway” in my own head.
I had to manage the altitude myself.
Choose the landing direction myself.
Read the wind myself.
Select the landing area myself.
Let me tell you…
My hands were sweating for almost the entire flight. 😂😂
Besides splash-and-goes, we also practiced different types of taxiing on the water as well as sailing techniques.
That opened up an entirely new world for me.
It was probably the first time I really understood what people mean when they call flying an “art.”
Flights 4–6 continued with similar training, but the wind kept changing direction almost every flight.
That meant constantly reassessing the conditions and finding the most suitable place to take off and land.
One of the craziest moments was taking off from a narrow channel toward the shoreline.
The available distance was just about enough for our takeoff performance.
Once we lifted off, the trees passed just underneath the floats.
That was definitely one of those moments where I thought:
“Yeah… you probably wouldn’t experience this operating from a normal airport.” 😂
Another interesting difference was the turns onto final.
We sometimes used around 30 degrees of bank when turning final, whereas in normal airport operations I would usually keep those turns more conservative.
After six training flights and completing the required 8 hours, it was finally time for the skill test.
Was I confident?
Enough. 😂
I knew I could operate safely, especially during landing.
Was I already an expert?
Absolutely not.
But the training requir
ement was completed, and now it was time to prove what I had learned.
September 3, 2026 — Skill Test Day.
The morning started with light rain from around 08:00.
We had planned to take off at 09:00.
I have to admit, seeing the rain outside that morning didn’t exactly boost my confidence.
And it didn’t look like it was going to stop anytime soon.
But hey…
If you live under the sky, you can’t be afraid of a little rain. 😎
As long as the conditions remained VMC and within our limits, flying was still possible.
The first test of the day happened before we even started the engine.
The examiner asked me:
“Would you go?”
“The weather is like this. I’ll let you make the decision.”
So I sat down, opened Windy, checked the wind direction, weather movement, cloud situation, and precipitation.
The wind was relatively strong, with rain showers moving from west to east, while the surface wind was coming from the south.
Based on the forecast, I saw a usable window between roughly 09:30 and 11:30.
So I made the decision.
“Yes. I’m going.”
Another factor was that the weather for the following few days was forecast to become even worse.
There was one more surprise waiting for me.
The lake south of Heringsdorf Airport, where we had done most of our training, was too rough that morning.
The waves were not suitable for landing.
So my instructor suggested:
“The water north of here looks calmer. Want to try there?”
Inside my head:
“Oh sh*t… I’ve never trained in open water before.” 😂
But then again…
If I wanted to become a seaplane pilot, I couldn’t expect every landing area to look exactly like the one I had trained on.
As long as the environment, aircraft limitations, and weather conditions were suitable, the airplane could operate there.
So I gathered my confidence, trusted the planning and the information available, and decided to continue with the test.
What initially felt like bad luck — poor weather and an unfamiliar operating area — actually gave me an incredibly valuable experience:
OPEN-WATER OPERATIONS.
Operating in open water brought a completely different level of difficulty compared with sheltered areas.
And it gave me another important lesson.
Wind waves are not the only hazard.
Swells created by boats can also be dangerous.
The scary part is that sometimes they are difficult to see until they reach you.
When they arrive, you need to recognize the situation and make the decision to abort immediately if necessary.
During the test, while the aircraft was accelerating in a step taxi, the nose suddenly pitched up sharply due to the water conditions.
I immediately decided to abort the takeoff for safety.
That moment reminded me of something very important:
Flying is not only about making the airplane fly.
Sometimes being a pilot means knowing when NOT to continue.
Eventually, we flew back to the airport.
After landing, parking the aircraft, and shutting down the engine, my examiner reached out his hand and said:
“Congratulations!” 🥳🫡
Inside my head:
HOLY S**T.
I DID ITTTTTTTTTTTT!!!! 😂😂😂
I’m not going to pretend to be cool about it.
I was incredibly happy.
And incredibly proud.
Another dream completed.
And one more thing I really love about General Aviation:
We don’t just show up and fly.
During preflight, we inspect the aircraft ourselves.
Measure the remaining fuel ourselves.
Refuel it ourselves.
Check the oil ourselves.
Add the oil ourselves.
That’s GA life.
Do it yourself.
Get your hands dirty. 🤙🏻✈️
If you’ve made it all the way to the end of this ridiculously long post — thank you for reading. 😂
Maybe I’m showing off a little bit, but I also wanted to write this down so that one day I can come back and remind myself:
“Damn… I actually did something pretty cool.”
SEP (Sea) Class Rating ✅
Story By Warm
https://www.facebook.com/warmii
