31/01/2021
โบอิ้ง2707...ความผิดพลาดที่เปลี่ยนแปลงอนาคต
-----
วงการการบินของสหรัฐอเมริกามีความกังวลว่า พวกเขาอาจจะสูญเสียความเป็นผู้นำของโลกอุตสาหกรรมการบิน หากการพัฒนาเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงในยุโรปและรัสเซียประสบความสำเร็จก่อน ผู้อำนวยการ FAA ได้อธิบายกับประธานาธิบดี John F. Kennedy ถึงความสูญเสียหลายพันล้านเหรียญจะเกิดกับประเทศได้ หากสหรัฐอเมริกาไม่เริ่มต้นโครงการเครื่องบินขนส่งความเร็วเหนือเสียง Super Sonic Transport (SST) ของตนเอง ความคาดคะเนนี้ดูเหมือนเป็นจริงมากขึ้นหลังจากสายการบินแพนแอม (PanAm) ได้สั่งเครื่องบินคองคอร์ด (Concorde) จากยุโรปในปี 1963
-----
จุดเริ่มต้นของ SST
สายการบิน Braniff International มีความสนใจจะใช้เครื่องบินความเร็วเหนือเสียง เพื่อเริ่มต้นยุคของการบินพาณิชย์โดยเน้นวิสัยทัศน์ ให้เป็นการเดินทางโดยเครื่องบินที่รวดเร็วและมีประสิทธิภาพเป็นเป้าหมาย
ปี 1960 ท่ามกลางการแข่งขันอาวุธและการแข่งขันด้านอวกาศที่รุนแรงระหว่างสหรัฐอเมริกากับสหภาพโซเวียต สหรัฐอเมริกาไม่ได้ต้องการแค่เป็นประเทศแรกที่เดินทางไปดวงจันทร์ แต่พวกเขาต้องการเป็นประเทศแรกในโลกที่มีระบบขนส่งความเร็วเหนือเสียง ดังนั้นเมื่อประธานาธิบดีเคนเนดี้ได้รับรู้ว่าสหราชอาณาจักรและฝรั่งเศได้ทำโครงการสร้างเครื่องบินพาณิชย์ที่มีความเร็วเหนือเสียง เขามีความกังวลเพราะประธานาธิบดีมองความสำเร็จการบินด้วยความเร็วเหนือเสียงของคองคอร์ด ที่สามารถทำให้การเดินทางจากนิวยอร์กถึงลอนดอนได้ภายในเวลาไม่ถึงสี่ชั่วโมงนี้เป็นการแซงความเป็นผู้นำด้านการบินของสหรัฐอเมริกา
โครงการเครื่องบินคองคอร์ดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในปี 1954 สหราชอาณาจักรก่อตั้งคณะกรรมการอากาศยานขนส่งความเร็วเหนือเสียง (STAC) ต่อมาปี 1956 และในปี 1962 โครงการฝรั่งเศส - แองโกล คองคอร์ด ก็เริ่มต้นให้ประเทศต่างๆได้ทำงานโครงการพัฒนาคองคอร์ดร่วมกัน สมาพันธ์ได้เปิดตัวข้อมูลเกี่ยวกับการออกแบบเครื่องบินคองคอร์ดของพวกเขาในปี 1963 เครื่องบินคองคอร์ดจะเป็นเครื่องบินพลเรือนที่ทันสมัยที่สุดในโลกและแสดงให้เห็นว่าผู้ผลิตเครื่องบินยุโรปสามารถสร้างการออกแบบที่ทันสมัยที่สุดนี้ได้ จนในที่สุดวันที่ 3 มิถุนายนของปีนั้นก็เริ่มรับคำสั่งซื้อเครื่องบินคองคอร์ดจากสายการบินทั่วโลก
ขณะที่ประธานาธิบดีเคนเนดี้วางแผนประกาศการเปิดตัวโครงการ Supersonic Transport (SST) ของอเมริกาในวันที่ 5 มิถุนายน 1963 ในพิธีการกล่าวสุนทรพจน์ในระดับบัณฑิตศึกษาที่วิทยาลัยกองทัพอากาศสหรัฐฯ ในตอนที่เขารู้ว่าหลายสายการบินกำลังสั่งซื้อเครื่องบินคองคอร์ดและรวมทั้งสายการบินของสหรัฐอเมริกาด้วย ได้เป็นสิ่งที่สร้างความไม่พอใจให้เขาเป็นอย่างมาก
ประธานาธิบดีระบายความไม่พอใจในการพูดคุยทางโทรศัพท์กับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง Treasury C. Douglas Dillon หลังจากที่ได้พูดคุยกับ Juan Trippe ประธานของสายการบิน PanAm ประธานาธิบดีเคนเนดี้ต้องการให้ PamAm หยุดการสั่งซื้อเครื่องบินคองคอร์ดเพราะสายการบิน PanAm ก็รู้อยู่ว่าสหรัฐอเมริกากำลังดำเนินโครงการ SST เขาจึงต้องการให้ Douglas เจรจากับแพนแอมอีกครั้ง ในวันรุ่งขึ้นระหว่างการกล่าวสุนทรพจน์ในระดับบัณฑิตศึกษาที่วิทยาลัยกองทัพอากาศสหรัฐฯ เขาตัดสินใจให้รัฐบาลเริ่มต้นโครงการใหม่นี้ โดยร่วมมือกับอุตสาหกรรมภาคเอกชนเพื่อพัฒนาเครื่องบินที่เป็นต้นแบบของการขนส่งเหนือเสียงที่จะต้องประสบความสำเร็จเหนือกว่าการสร้างเครื่องบินของประเทศอื่นๆ รัฐสภาสหรัฐฯและประเทศต้องเตรียมพร้อมการลงทุนเงินทุนและความพยายามทุกอย่างนี้เพื่อรักษาความเป็นผู้นำโลกของเครื่องบินพาณิชย์ ที่สหรัฐฯครองความเป็นผู้นำมาตั้งแต่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2
โครงการที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐนี้ จะทำการคัดเลือกการออกแบบเครื่องบินจากสองบริษัทยักษ์ใหญ่ โบอิ้ง และ ล็อกฮีด มาร์ติน ในการนำเสนอ โบอิ้งได้แสดงสิ่งที่เรียกว่า 'ปีกสวิง' (Variable geometry) สำหรับการออกแบบ ปีกจะกางตรงด้วยความเร็วต่ำระหว่างการขึ้น - ลงของเครื่องบิน และจากนั้นจะเหวี่ยงกลับเข้ามาใกล้ตัวเครื่องบินเมื่อเริ่มบินในความเร็ว การออกแบบของโบอิ้งเครื่องบินจะสามารถบินได้ที่ Mach 2.7 (1,800 ไมล์ต่อชั่วโมง)และมีผู้โดยสารมากกว่า 270 คน โดยระยะการบินมากกว่า 4,200 ไมล์ (6,700 กิโลเมตร) ในขณะที่ ล็อกฮีด มาร์ติน เสนอโครงสร้างปีก 'เดลต้า' สำหรับการออกแบบที่สามารถทำการบินที่ความเร็ว 2,000 ไมล์ต่อชั่วโมง (3,200 กม./ ชม.) ในขณะที่บรรทุกผู้โดยสาร 270 คน การออกแบบเครื่องบินของโบอิ้งสร้างความสนใจให้กับรัฐบาลสหรัฐฯ จนในที่สุด วันที่ 1 มกราคม 1967 บริษัท โบอิ้ง ได้รับมอบหมายจากรัฐบาลสหรัฐฯ สำหรับการออกแบบสุดยอดเครื่องบิน 'โบอิ้ง 2707'
โบอิ้ง 2707 ทำการทดสอบเที่ยวบินเหนือเสียงที่โอคลาโฮมาซิตี้ในปี 1965 ตามข้อมูลของนิตยสาร Time การทดสอบนี้ส่งผลให้เกิดข้อร้องเรียนมากมาย โดยจำนวน 9,594 เรื่องเป็นความเสียหายแก่อาคาร เช่นกระจกแตกและปูนแตกร้าว โครงการ SST ต้องชดใช้เงินความเสียหายนี้เป็นจำนวนเงินกว่า $12,845.32 (ประมาณ $104,560.90 ในปัจจุบัน)
มากกว่านั้นมีความเสียหายที่เกิดขึ้นจากโซนิคบูม (เสียงที่เกี่ยวข้องกับคลื่นกระแทกหรือช็อกเวฟ) การศึกษาของ องค์กรด้านสิ่งแวดล้อมและนักวิจัยทางวิชาการของสหรัฐฯ ยังเตือนว่าเที่ยวบินเหนือเสียงเหนืออาจทำลายบรรยากาศโอโซนของโลกอีกด้วย
-----
การพัฒนาเครื่องบิน 'โบอิ้ง 2707' ก็ถูกยกเลิก
เป็นที่น่าเสียดายว่าโครงการ SST ถูกระงับไว้หลังจากการลอบสังหารของประธานาธิบดีเคนเนดี้ แม้จะได้รับการสนับสนุนต่อภายหลังจากประธานาธิบดีนิกสัน แต่ทว่าในปี 1971 โบอิ้งก็ยกเลิกการพัฒนาเครื่องบิน 2707 ก่อนที่โครงการ SST นี้จะถูกยกเลิก ทั้งวุฒิสภาและสภากลางสหรัฐฯ มองว่าโครงการนี้เป็นการใช้เงินของรัฐบาลอย่างไม่เป็นธรรมสำหรับสนับสนุนบริษัทเอกชน จึงมีมติให้ยุติการระดมทุน SST รวมทั้งช่วงท้ายของโครงการ SST สถานการณ์ได้เพิ่มความเครียดมากขึ้นสำหรับโบอิ้งเพราะความต้องการด้านการบินที่ชะลอตัว ซึ่งส่งผลสู่การว่างงานรุนแรงอย่างมากในซีแอตเทิล (แม้กระทั่งป้ายไฟโฆษณายังแสดงข้อความว่า 'คนสุดท้ายที่ออกจากเมือง Seattle กรุณาปิดไฟด้วย')
สายการบิน Braniff International สั่งจองเครื่องโบอิ้ง 2707 จำนวนสองลำและวางเงินมัดจำแล้ว หลังจากโครงการ SST ยกเลิกไป Braniff ยังคงเดินหน้าความฝันของพวกเขา ในปี 1979 Braniff ได้เช่าเครื่องบินคองคอร์ดจากสายการบิน Air France และ British Airways สำหรับเส้นทางบินภายในประเทศระหว่าง Dallas กับ D.C. ที่เป็นเที่ยวบินต่อเนื่องจากอังกฤษและฝรั่งเศส แต่การบินคองคอร์ดเหนือพื้นดินสหรัฐฯ ได้ถูกจำกัดความเร็วที่ M 0.95 แต่นักบินจะบินมากกว่า M 1 ถึง M2 ในขณะบินเหนือน่านน้ำ Braniff ขาดทุนอย่างมากมายต่อการดำเนินการบินคองคอร์ดที่มีผู้โดยสารแค่ 15 คนในจำนวนที่นั่ง 100 ที่นั่ง ต่อมา Braniff ได้หยุดให้บริการเที่ยวบินคองคอร์ด เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 1980 และสายการบิน Braniff หยุดกิจการในปี 1982 หลักจากนั้นก็ไม่มีสายการบินใดในสหรัฐอเมริกาที่ให้บริการเที่ยวบินของเครื่องบินเหนือเสียงอีกเลย
สำหรับสายการบินแพนแอมหลังจากความกดดันทั้งหมดที่เกิดขึ้น พวกเขาไม่เคยรับมอบเครื่องบินคองคอร์ดเลย สายการบินยกเลิกคำสั่งซื้อในปี 1973 ในปีเดียวกับที่โครงการโบอิ้ง 2707 ถูกยกเลิก อันที่จริงแพนแอมได้สั่งโบอิ้ง 2707 จำนวนหลายลำมากกว่าสายการบินอื่นๆ
Kit Mitchell เจ้าหน้าที่วิทยาศาสตร์คนสำคัญของ สถาบันการการบินแห่งชาติ (RAE) ในช่วงทศวรรษ 1960 และเป็นทีมพัฒนาคองคอร์ด เขากล่าวว่าปัญหาหลักของโบอิ้ง 2707 คือ 'ความพยายามทำมากเกินไป' และ 'เทคโนโลยียังจำกัดในช่วงเริ่มต้น' เขาเชื่อว่าหากโครงการสำเร็จเครื่องบิน 2707 นั้นน่าจะบินได้เร็วกว่าคองคอร์ด ประมาณร้อยไมล์ต่อชั่วโมงแต่ก็จะ 'มีผลกระทบอย่างมาก' เพราะการพัฒนาคองคอร์ดได้ใช้เทคโนโลยีเท่าที่จะทำได้ในเวลานั้น แต่โบอิ้ง 2707 ผลักดันเทคโนโลยีบางสิ่งที่ยากเกินไป
ความเร็วพิเศษของโบอิ้ง 2707 ทำให้เกิดความท้าทายสำหรับการออกแบบชิ้นส่วนของเครื่องบิน ด้วยความเร็วดังกล่าว เครื่องบินจะได้รับความร้อนอย่างมหาศาลเช่นเดียวกับผิวโลหะของคองคอร์ด ที่ได้รับความร้อนจนถึงอุณหภูมิจุดเดือด ส่วนหน้าเครื่องบินอาจร้อนถึง 127 C เมื่อบินที่ Mach 2 ทุกอย่างตั้งแต่ซีลแลนท์ (วัสดุที่นำมาใช้ปิดรอยต่อ)สายไฟไปจนถึงหน้าต่าง จะต้องออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับรองรับการใช้งานที่ต้องมีอุณหภูมิร้อนสูง
สิ่งที่เป็นอุปสรรคอีกอย่างคือ ในขณะที่โบอิ้งทำงานเกี่ยวกับพัฒนาการขนส่งความเร็วเหนือเสียง โบอิ้งมีโครงการออกแบบเครื่องบิน 747 Jumbo Jet และเครื่องบิน 737 ก็เพิ่งเข้าประจำการ และยังมีโครงการอวกาศบนดวงจันทร์ซึ่งโบอิ้งมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างมาก รวมทั้งมีโครงการทางทหารอื่นๆด้วย Joe Sutter ผู้รับผิดชอบในการสร้าง 747 ได้เคยกล่าวว่า ลองคิดดูว่ามันยากแค่ไหนที่จะให้วิศวกรออกแบบเครื่องบินสร้าง 747 เพราะในขณะนั้นพวกเขาทุกคนต้องมุ่งมั่นพัฒนาเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงไปด้วย
อันที่จริงปีกเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงเครื่องบินไอพ่นทหารบางลำ ได้รับการออกแบบมาให้ใช้เทคนิคความเร็วเช่นนี้ แต่เครื่องบินก็มีขนาดเล็กโดยมีลูกเรือสองคนเป็นอย่างมาก การปรับขนาดให้ใหญ่ขึ้นเพื่อที่จะสามารถบรรทุกคนได้เกือบ 300 คน ถือเป็นความท้าทายอย่างมาก ปัญหาของโบอิ้งคือน้ำหนักที่ต้องเพิ่มขึ้นอย่างมาก Mike Lombardi อธิบายว่า ตัวปรับปีกจะต้องใหญ่มากและน้ำหนักก็เป็นอุปสรรคอย่างมาก ทำให้ทีมออกแบบต้องกลับไปทบทวนแผนการออกแบบอีกหลายครั้ง
แม้ว่านักออกแบบจะเปลี่ยนแบบไปที่รูปทรงปีกสามเหลี่ยมเดลต้า Kit Mitchell เล่าว่าพวกเขายังคงไม่สามารถแก้ปัญหาน้ำหนักบางส่วนได้ซึ่งหมายความว่าเครื่องบินต้องใช้เชื้อเพลิงมากและไม่เพียงพอสำหรับการบินจากสหรัฐอเมริกามาสู่ยุโรปซึ่งเป็นปัญหาแบบเดียวกันกับที่คองคอร์ดมีในช่วงการออกแบบก่อนการผลิตเช่นกัน แต่คองคอร์ดสามารถปรับปรุงการออกแบบอย่างต่อเนื่องและรูปแบบการผลิตเป็นรุ่นแรกก็สามารถข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้จริง ๆ
ปีกไม่ใช่ปัญหาเดียว เสียงโซนิคบูมที่โบอิ้ง 2707 สร้างขึ้นขณะบินผ่านกำแพงเสียงจะเป็นปัญหา เมื่อผู้คนเห็นได้อย่างชัดเจนว่าโซนิคบูมจะสร้างความรบกวนได้ขนาดไหน มันทำให้เกิดความกังวลเกี่ยวกับการบินเหนือเสียงในสหรัฐอเมริกา เสียงโซนิคบูมจะเป็นปัญหาเดียวกันที่จะส่งผลกระทบต่อการสั่งซื้อคองคอร์ดจากหลายสายการบินรวมถึงสายการบินของสหรัฐเช่น Pan Am และ TWA และคำสั่งซื้อเหล่านี้ได้ถูกยกเลิกไปเมื่อปรากฏว่ามีผลกระทบจากข้อจำกัดด้านสิ่งแวดล้อม ทำให้การใช้เครื่องบินความเร็วเหนือเสียงมีข้อจำกัดที่สามารถบินได้ในบริเวณมหาสมุทรที่ห่างไกลจากพื้นที่ที่มีประชากรเท่านั้น (นั่นเป็นสาเหตุที่บริติชแอร์เวย์และแอร์ฟรานซ์บินไปยังเมืองจุดหมายบริเวณชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกาเท่านั้น)
การดำเนินธุรกิจ สายการบินจะไม่เลือกเครื่องบินที่มีข้อจำกัดบินได้บางเส้นทางเท่านั้น ถ้าหากสายการบินต้องการใช้เครื่องบินความเร็วเหนือเสียงที่มีราคาแพง พวกเขาก็ต้องใช้เครื่องบินพวกนั้นให้ได้มากที่สุดในหลายๆเส้นทางบินเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อให้คุ้มค่าใช้จ่าย นํ้ามันเชื้อเพลิงมีราคาถูกในทศวรรษ 1960 ช่วงเริ่มต้นของการพัฒนาโบอิ้ง 2707 ช่วยส่งเสริมแนวคิดว่าหากพวกเขาใช้เวลาบินน้อยลง เครื่องบินแต่ละลำสามารถดำเนินการบินต่อปีได้มากขึ้นโดยไม่ต้องกังวลอัตราการใช้เชื้อเพลิงที่เยอะมาก แต่สิ่งที่ทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไปคือในปี 1971 เกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอยและราคาน้ำมันเริ่มสูงขึ้นและตามมาด้วยวิกฤตการณ์น้ำมันในปี 1973 ถ้าโบอิ้ง 2707 ยังคงดำเนินการพัฒนาต่อไป มันจะจบลงด้วยการเป็นโครงการหายนะเพราะราคาน้ำมันที่สูงขึ้นอย่างมาก
สิ่งที่พอจะปลอบใจการยกเลิกโครงการโบอิ้ง 2707 ได้บ้างคือ ความล้มเหลวของเครื่องบินความเร็วเหนือเสียง Tupolev Tu-144 ที่อดีตสหภาพโซเวียตสร้างขึ้นในปี 1968 และใช้โดยสารทางพาณิชย์ตั้งแต่ปี 1977-21 พร้อมกับพบรายงานความผิดพลาดและความเสียหายอย่างมากมาย ในที่สุดหลังจากการเกิดอุบัติเหตุกับเที่ยวบินทดสอบ ฝูงบิน Tupolev Tu-144 ก็ถูกยกเลิกอย่างถาวรหลังจากมีเที่ยวบินเพียง 55 เที่ยวเท่านั้น
เครื่องบินคองคอร์ดเองก็ดำเนินการบินจนถึง 10 เมษายน 2003 เมื่อบริติชแอร์เวย์ประกาศยกเลิกการบินคองคอร์ดหลังจากการอบัติเหตุขณะขึ้นบินของแอร์ฟรานซ์คองคอร์ดเที่ยวบิน 4590 ปิดฉาก 27 ปี ประวัติศาสตร์เครื่องบินซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสัญลักษณ์ของอนาคตการบินสำหรับเศรษฐีนักเดินทางเพื่อข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
-----
ถึงแม้ว่าโบอิ้ง 2707 จะล้มเหลวย่ำแย่แต่ก็มีสิ่งที่ดีซ่อนอยู่ โครงการโบอิ้ง 2707 มีส่วนสำคัญอย่างมากต่อการพัฒนาโบอิ้ง 747 ที่พวกเขาเรียนรู้ว่าทุกสายการบินของโลกอาจต้องการเครื่องบินขนส่งที่มีความรวดเร็วเหนือเสียง แต่ไม่มีใครอยากซื้อเครื่องบินที่แพงและสิ้นเปลืองขนาดนี้ ดังนั้นโบอิ้งจึงวางแผนว่าในช่วงปี 1970 พวกเขาจะต้องพัฒนา 747 และเปลี่ยนแปลงให้เป็นเครื่องบินขนส่งสินค้าด้วย และแม้จะมีความล้มเหลวของโครงการโบอิ้ง 2707 แต่โบอิ้งได้เรียนรู้และใช้เทคโนโลยีนี้พัฒนาเครื่องบินทดลองรุ่นอื่น ๆ ทั้งที่เป็นยานอวกาศการบินที่สร้างขึ้นในทศวรรษที่ผ่านมา รวมถึงยานพาหนะไร้คนขับที่สร้างขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาด้วย ปีกที่มีความสำคัญอย่างยิ่งกับการปรับแต่งการออกแบบตอนนี้ก็ได้ใช้กับเครื่องบินที่ทันสมัยแบบอื่นเพื่อลดคลื่นกระแทกและออกแบบลดแรงลากอากาศพลศาสตร์ ก็ได้มาจากโครงการโบอิ้ง 2707
-----
อ้างอิง: www.bbc.com/future
อ้างอิง: www.irishcentral.com
