De Waldenaars op stap

01/04/2024

25/03/2024

24/03/2024

De Waldenaars bezoeken Assen en Antonio Lopez

Je ziet ze staan, in de vroege ochtend van dinsdag 19 maart 2024: drie oudere, doch wijze Heren op het station van Apeldoorn, koffie in hun hand. Als toeschouwer vraag je je af of ze niets beters te doen hebben. Op mijn vraag waar gaat de reis vandaag weer heen: roepen zij uit volle borst: Assen, naar Antonio Lopez!!

Ja, Antonio Lopez, je hoort het goed, zegt de meest eigenwijze van het drietal: in Spanje een fenomeen, hij wordt wel “De Meester van het realisme” genoemd. De laatste nog grootste en levende kunstenaar van het realisme. Een kunstenaar die niet voor één g*t te vangen is: beeldhouwer, tekenaar, schilder. Geboortejaar 1936.

Dat klinkt wel uitdagend en voordat ik nog een vraag kan stellen, wordt ik getrakteerd door de langste van het drietal op een quote: “Ik probeer altijd het heden vast te leggen. Echter het heden bevat vaak sporen uit het verleden. Mijn schilderij is dus het resultaat van een lange tijdspanne, maar bevindt zich altijd in het heden”. ( AntonioLopez).

Zo, en dat op de vroege ochtend!! Die komt binnen. Je vraagt je af wat voor gespreksonderwerpen de Waldenaars wel niet hebben in de trein naar Assen??. We spreken af dat zij bij terugkeer en onder genot van een glas mij, als toeschouwer zullen bijpraten.

Gelukkig tref ik ze in de vroege avond op het terras van Gigant: potje bier, patatje en een stukje kaas. De kleinste van het stel is opgewonden. Vol vuur en bravoure vertelt hij namens het drietal, hun belevenissen. Overigens de overige twee willen ook wat zeggen, maar komen nog nauwelijks aan het woord.

“Het is een belevenis deze tentoonstelling. Kijk eens naar dit schilderij: “Madrid desde la torre de bomberos de Vallecas”. Antonio doet er zestien jaar over om het te maken. Ieder jaar keert hij terug maar dezelfde plek, op hetzelfde tijdstip en hetzelfde periode van het jaar. In hetzelfde licht. Een levensgroot stadsgezicht, wiskundig uitgemeten. Alles tot in het kleinste detail extreem uitgewerkt. Het is werkelijk adembenemend. Die precisie is kenmerkend voor zijn kunst.

Gelukkig neemt nu weer de wijste van het drietal het woord: ‘kijk eens naar dit beeld, ruim twee meter hoog, 850 kilo zwaar. Het beeld is gebaseerd op het hoofd van kleindochter Carmen. Wat een precisie!! Wat een ambacht, wat een belevenis”.

Nou, dat moet een rijke ervaring zijn geweest, antwoord ik op zoveel enthousiasme. Waarbij gelijk weer de oudste van het stel nog snel even een culinaire ervaring wil delen: het bezoek aan restaurant Prugel aan de Brink, waar een onovertroffen twaalfuurtje wordt geserveerd. https://www.prugel.nl/. Hij likt er zijn vingers nog steeds bij af. En hij wil nog even interessant doen door zijn visie op cultuur en kunst met ons te delen. We spreken af dat dit voor een volgende keer opgetekend en gedeeld zal worden.

Voor vandaag is het voor de heren, de Waldenaars een bijzonder ervaring geweest: Het bezoek aan het Drents Museum en de kennismaking met Antonio Lopez.

29/07/2023

De waldenaars op stap:
Patatje met : Rene

19/07/2023

19 juli 2023 door Pablo Waldenaar.

Omdat Pedro het momenteel te druk heeft met zijn verhuizing, is ons team wat ingekrompen. Afgelopen dinsdag reisden daarom alleen Peter en Pablo Waldenaar naar Assen om het Drents Museum te bezoeken. Tijdens die reis, in een verder lege coupé, raakten we in gesprek met twee NS-medewerkers, een man en een vrouw. De vrouw vertelde dat ze die dag haar eerste rit als machinist op de trein van Zwolle naar Leeuwarden zou gaan uitvoeren, als onderdeel van haar training. Op station Zwolle zagen we haar later in de bestuurderscabine stappen.

Assen is een leuk stadje geworden dat mooi is opgeknapt. Ik was er al jaren niet meer geweest en herkende het bijna niet meer terug. Het museumgebouw is fraai. Het is een combinatie van een oud gebouw dat met moderne materialen is verrijkt. De overgangen van oud naar nieuw zijn prachtig verwerkt met veel glas en lichte ruimtes.

'Menyala' is een bijzondere tentoonstelling over de Molukkers in Nederland. De tentoonstelling is voornamelijk samengesteld door de derde generatie Molukkers, dus jonge mensen. De tentoonstelling bestaat uit twee delen. Het eerste deel gaat over alles wat te maken heeft met de oorlog in Indonesië en de Molukken, het KNIL, de reis van de Molukse militairen naar Nederland, de valse beloftes en hoe ze hier op een schandalige wijze zijn opgevangen en behandeld. En natuurlijk de onvermijdelijke verschrikkingen rondom de school in Boven-Smilde, het Provinciehuis in Assen en de treinkaping bij De Punt. Ik was 21 jaar oud toen de kaping plaatsvond en ik herinner het me als de dag van gisteren. Op de dag dat de militairen ingrepen, herinner ik me dat er luidruchtige vliegtuigen, Starfighters met de nabrander aan, boven Groningen vlogen.

Het tweede deel gaat over de derde generatie Molukkers. Die voelen zich over het algemeen meer Nederlander, maar er is nog steeds een bepaalde drang om terug te keren naar de Molukken, veelal ingegeven door grootouders en ouders. De presentatie met diverse schermen waarop mensen aan het woord worden gelaten over verschillende thema's is mooi vormgegeven en maakt een diepe indruk.

Ik schaam me diep voor wat Nederland deze mensen heeft aangedaan. Ik vond het eerste deel heel bedrukkend, maar het tweede deel beurde me op. Ik ben heel blij dat ik dit heb gezien en weer even met de neus op de feiten werd gedrukt.

Een tweede expositie in het museum is van Floris Hovers. Deze vormt een schril contrast met 'Menyala', met zijn spetterende vrolijke kleuren en prachtige, soms humoristische kunstwerken. Een fraai ingerichte expositie in één grote ruimte. Zeker de moeite waard om te gaan zien.

En uiteraard werd ook in Assen een terras bezocht en genoten we nog even na van wat we gezien hadden, voordat we aan de thuisreis begonnen.

20/06/2023

Beelden aan Zee in Scheveningen,
Door: Pablo Waldenaar.

Vandaag was ik, na jaren, samen met Peter Waldenaar in Scheveningen weer in het museum Beelden aan Zee. Het is een niet al te groot maar ook niet klein museum en ik wist dat er een tentoonstelling van Henry Moore te zien zou zijn en dat was direct gekoppeld aan mijn lieve Catrien. Zij werd super geïnspireerd door zijn werk en dat is in haar beelden ook goed te merken. Het was een feest der herkenning in Scheveningen. Beelden met g*ten en mensen die elkaar warm omhelzen. Dat waren ook thema’s die Catrien inspireerden.

Catrien ontdekte Henry Moore in Zürich toen we daar leefden. Langs de boulevard van Zürich See stond een enorm groot beeld van Henry en ik zag onmiddellijk dat Catrien daardoor werd aangetrokken. De menselijke vormen in het beeld waren voor haar onweerstaanbaar.

Toen ze in Zürich met beeldhouwen begon was 1 van haar eerste beelden een vorm die Henry zeker mooi zou hebben gevonden. Het staat tot op de dag van vandaag in mijn huis en ik geniet er nog dagelijks van. Alles dat ze deed was met de hand, geen automatisch gereedschap werd gebruikt en haar geluk kon niet op toen ze, na weken hakken, een g*t door haar steen had gemaakt, nota bene per ongeluk in de vorm van een hartje. Je moet je voorstellen dat dit een steen van Graniet was van meer dan 80 Kg toen ze begon. Met hamer en beitel werd de steen bewerkt totdat de vorm erin zat die ze wilde. Het is een prachtig beeld geworden van een beetje roodachtig Graniet en blijft bij me tot ik sterf.

Vandaag zag ik een aantal beelden waar heel veel passie in geïnvesteerd is geweest en het ‘beeld’ paste helemaal. Het was in de geest van Catrien’s passie. Het was dus voor mij persoonlijk een hereniging met de passie van Catrien en het voelde goed.

Peter en ik zijn daarna naar een strandtent aan de boulevard van Scheveningen gegaan en hebben daar heerlijk genoten van de gastvrijheid om vervolgens met tram en trein weer naar Apeldoorn af te reizen. Al met al was ook deze reis weer een heerlijke traktatie waar ik nog lang van na zal genieten.

11/06/2023

De Waldenaars in Maastricht. Wat een prachtige stad is dit.

11/06/2023