Accordaatreizen - Elba

20/06/2025

En alledrie gewoon een nieuwe outfit gescoord hè. Omdat het kan.👗

20/06/2025

Nog één laatste avondwandeling...

20/06/2025

Vandaag, onze laatste dag, doen we rustig aan. We rijden de korte maar adembenemende kustweg van Colle d'Orano naar Pomonte, langs de ruige westkust van Elba. De zee schittert aan onze zijde, en de natuur is er nog puur en onaangetast. Bougainvillea en oleanders staan in volle bloei. Overal kleur, overal geur. In Pomonte struinen we nog even over de markt, waar we een paar mooie zomerjurkjes op de kop tikken. We sluiten af met een ijsje in de zon.

20/06/2025

Met alleen Elba zou ik ook al heel tevreden zijn hoor.😊

19/06/2025

Omdat Pianosa een beschermd natuurgebied én voormalig gevangeniseiland is, is het bezoek streng gereguleerd. Geen vrije verkenning, geen massa’s mensen. Je voelt meteen: dit is een plek waar regels heersen, maar ook waar die regels het wonder bewaard hebben. Na de bustour naar de gevangenis, gaan Tineke, Monique en Irma bij het enige restaurant cappuccino drinken. Het is inderdaad erg warm, maar ik maak dankbaar van de gelegenheid gebruik om in m'n eentje wat te dwalen en mooie plaatjes te maken.

19/06/2025

We boeken een bustour naar de gevangenis. Het busje hobbelt langzaam over de stoffige zandweg het binnenland van Pianosa in. De gids zit voorin en praat onafgebroken in het Italiaans. We vangen flarden op, maar veel gaat langs ons heen. De rit is kort, maar voelt lang. Het landschap is verlaten en onaangetast, met hoog 'onkruid', afbrokkelende muren en hier en daar een gebouw dat eruitziet alsof het ieder moment kan instorten. Dan doemt de gevangenis op. Groot en leeg. Alles ademt verlatenheid en tegelijkertijd is het beladen.

Binnen heerst een vreemde stilte. De cellen zijn kaal, met drie roestige bedframes, ijzeren deuren, resten van een ander leven.

Op de luchtplaats is het zonlicht fel en meedogenloos. We staat in een open ruimte, omgeven door hoge muren. Zelfs bovenlangs loopt overal staaldraad. Geen uitzicht. Geen ontsnapping. Hier mochten de gevangenen lopen, soms jarenlang zonder contact met de buitenwereld. Je probeert je voor te stellen hoe het moet zijn geweest. De dagen moeten hun betekenis hebben verloren. Het is beklemmend, zelfs nu.

Het voelt alsof Pianosa’s gevangenis nog steeds vol zit met verhalen. Verhalen van schuld, straf en wroeging. Maar ook van stilte, routine, en overleven. We stappen weer in het busje, alsof we iets hebben gezien wat niet helemaal van ons was om te zien. Pianosa laat zich niet zomaar begrijpen.

19/06/2025

Pianosa: Het is alsof iemand een filter over de zee heeft gelegd. Het water is prettig van temperatuur en zo helder dat je de schaduwen van de vissen op de zandbodem kunt zien.🐟

19/06/2025

Pianosa is een eiland dat aanvoelt alsof de tijd er heeft stilgestaan. Het is er stil en onaangetast. Zodra je de boot vanuit Elba verlaat en voet zet op dit kleine, platte eiland in de Tyrreense Zee, overvalt je een vreemdsoortige rust. Geen verkeer. Geen drukte. Als je Pianosa nadert met de boot vanuit Marina di Campo, verandert het water van gewoon blauw naar een haast surrealistisch palet van turquoise en smaragd. Pianosa voelt als een geheim eiland. De stilte spreekt over geschiedenis, natuur, over vrijheid en vergankelijkheid. In de verte zien we Elba.

19/06/2025

18/06/2025

La vita è bella.🇮🇹

18/06/2025

Vanaf onze villa tegen de heuvel genieten we van een roodoranje lucht na zonsondergang. De vuurtoren van Paresi flonkert in de verte en daarachter ligt het silhouet van het eiland Capraia. En terwijl ik deze foto maak, staat er een mouflon tegen de heuvel onder ons.

18/06/2025

𝗠𝘂𝗿𝗱𝗲𝗿𝘀 𝗮𝘁 𝗕𝗮𝗿𝗟𝘂𝗺𝗲

We slenteren langs de zee in het plaatsje Marciana Marina, nietsvermoedend en een beetje dromerig, als we plotseling stuiten op rood-wit lint, hekken en een hoop bedrijvigheid. Nieuwsgierig als we zijn, kijken we wat beter: we zijn midden in een filmset beland! Een bar met de naam Bar Lume is speciaal opgebouwd, en overal lopen mensen rond met camera’s en oortjes.

We zoeken een mooi plekje uit langs de zee om het gebeuren gade te slaan. Op een bankje voor ons zit een jong stel dat precies weet wat hier gaande is. Ze praten ons bij: het gaat om opnames van de Italiaanse serie Murders at BarLume, met onder andere Corrado Guzzanti, die het nukkige personage Paolo Pasquali speelt.

Terwijl Irma en Tineke een ijsje halen, raakt Monique in gesprek met het meisje van het stel, dat heel graag met de acteur op de foto wil… maar te verlegen is om het te vragen. Monique neemt haar mee en samen lopen we naar de plek waar hij net nog stond te poseren. Helaas: acteur foetsie.

Ik probeer het dan maar en spreek een vrouw met oortjes aan met de vraag of ze hem misschien even kan optrommelen. En hij verschijnt weer! Het meisje straalt op de foto. En dan ga ik ook maar even.
"I’m from Holland and I don’t know you, but you seem to be an actor", zeg ik lachend. Het komische icoon grijnst en zegt: "These are my favorites."

We lopen daarna met z’n vieren verder, naar de andere kant van de set, en gaan op een bankje zitten. De zee is onstuimig, de zon schijnt, en de wind blaast alle indrukken even door ons heen. Rechts van ons staat een hek. Niks bijzonders, tot een regisseur het ineens weghaalt. Huh?

Voor we het goed en wel doorhebben, zijn we figuranten in een scène! Twee elegant geklede dames krijgen de opdracht om flanerend voor ons langs te lopen, precies op de plek waar wij zitten. Verderop staat een camera pal op ons gericht. "Act natural", zeggen ze dan altijd. Nou, dat lukt verrassend goed, maar Tineke en ik vinden het hilarisch.😆

De scène moet een paar keer opnieuw. Irma vertelt later dat een man met oortjes het publiek tegenhield. Maar wij? Wij zaten precies goed. En dus is de kans groot dat we binnenkort onbedoeld schitteren in een aflevering van Murders at BarLume.😊