https://www.facebook.com/268271963032407/

ReismaatjesXpress2.0, Delfzijl (2026)

15/08/2026

SPAANS BENAUWDE BOCHTEN
Het eerste daglicht glipt door de gordijnen van de kamers naar binnen. Voor de terrasdeuren aanschouwen we de serene rust van de oceaan. De ontspannen sfeer van een ontbijt aan de kustlijn. De zon van achter de bergen tevoorschijn zien komen. En vanavond in de zee zien zakken. De eerste dag op La Palma is aangebroken. De verwondering kan beginnen.

Juliette heeft het Spaans benauwd gehad in de overigens prima kamers. Airco werkt niet goed. Even aan de knoppen draaien. De eerste blikken buiten de deur doen vermoeden dat we in een bananenrepubliek terecht zijn gekomen. Spul groeit links en rechts van ons bij de hellingen omhoog. Het is ook zo'n beetje de enige bron van inkomsten op La Palma

Nog even een onthulling doen die al een poosje op zich heeft laten wachten. Het illustere kwartet heeft Curacao laten vereeuwigen. Deel van Caribische vlag op de ledematen geprikt. Je hoort sommigen al denken. Hoe ouder, hoe gekker. Maar wel lekker gek.

Na ontbijt ons Belgische Amanda aangehoord over do's en dont's op het eiland en tot ontdekking komen dat sommige do's niet te doen zijn. Daarna auto opgehaald, een rondje gedaan en adembenemende uitzichten gezien. Ze laten je sprakeloos achter en op hoogte voel je je pas echt klein.

Op zeker moment door tig haarspeldbochten naar beneden wezen surfen om weer op het resort uit te komen. Even hapje doen, zwemspullen halen en dobberen maar. Biertje langs de kant. Een Tequila Sunrise in de hand. En dat terwijl de zon zijn weg naar de horizon zoekt. Pure ontspanning. Vakantie op z'n best. Een heerlijk tijdverdrijf ter voorbereiding op dag twee. Die gaat er iets anders uitzien.

En ja, het is weer mislukt. Geen zon in de zee zien zakken. Nou ja, morgen weer een kans. We zoeken het 'dorpsplein' weer op, zakken onderuit en laten de avond over ons heen glijden. Met een bingo in de disco en een hele rare mix van alcoholische versnaperingen. Entonces, nos vemos mañana.

14/08/2026

ZINGENDE HONDEN, BLAFFENDE KANARIES
La Palma, here we come. Op naar de Kanariepiet-eilanden. Canariae Insulae in het Latijn. Niks afgeleide van een overschot aan kleine vogeltjes. Het zijn gewoon Hondeneilanden. Daar waren er teveel van volgens de Romeinen die de eilanden ontdekten. Ons boeit het niet. We gaan kijken wat het eiland ons te bieden heeft. En of we er nou 'blaffend' of zingend weer vandaan komen? Time wil tell us. El tiempo nos lo dirá. Eerst slaan we onze en wat andere vleugels uit.

La Isla Bonita. Het mooie eiland of het rijkelijk groene, tevens vulkanische eiland. Waar massatoerisme nog ver weg is. Waar ze met een specifiek Canarisch dialect spreken, het Castiliaans. Een beetje zacht muzikaal zelfs. Als van een kanarie. De vogel die naar het eiland is vernoemd in plaats van andersom. We willen nieuwe dingen doen. Avonturen beleven en plaatsen ontdekken.

Inchecken en aanverwante artikelen gaat razendsnel. Wel even wat anders dan vliegen naar Dushi Curacao. Paspoort kan nog net niet thuisblijven. Wel hoop zelfbediening op het vliegveld. En veel te grote kleine koffietjes. Afijn, terwijl we wachten op het boarden even een ruzie makend stel aanschouwen. Een poosje geanimeerd kletsen met een Canadees, die via Nederland naar La Palma vliegt om daar zijn vrouw te ontmoeten. Die overigens met een ander vliegtuig vanuit Canada nareist. Die een huis op La Palma hadden. Die sinds de vulkaanuitbarsting in 2021 onder een laag lava ligt bedolven. Who cares, just enjoy the flight.

De piloot doet in ieder geval zijn best om al vliegend als reisleider te fungeren. Als u rechts kijkt, ziet u links niks.. En voor de humor hebben we het cabinepersoneel. Die serveren je met alle plezier een lekker bakje thee. Droog, dat dan weer wel. Ondanks een thee, eehhh.. zee aan water onder ons, is het theewater zonder ons. Dat komt gelukkig later.

Het vooruitzicht was mooi. De plaatjes spraken voor zich. Maar wat zijn plaatjes? Er gaat niets boven de realiteit. En die ontvouwt zich, na een zak meegereisde puinhoopchips en meer dan vier uur vliegen onder ons. We landen op Aeropuerto de Santa Cruz de La Palma aan de oostkust, op slechts enkele kilometers ten zuiden van de hoofdstad Santa Cruz de La Palma.

Hoewel het eiland bij Spanje hoort, is het geografisch gezien verbonden met Afrika. We snorkelen graag, maar vinden dat nou net even te ver peddelen. Leek La Palma vanuit de Iron Bird al redelijk indrukwekkend, met grond onder de voeten valt het zeker niet tegen. Het is wat bergachtiger dan het Caribisch paradijs en... Ach, vergelijkingen maken moet je niet willen. Totaal andere omgeving. We klimmen als berggeiten tot boven de wolken. Wel met een bus natuurlijk. Zien Tenerife in de verte liggen en strijken uiteindelijk neer op een resort waarvan we de gelijke nog niet hebben getroffen. Adembenemend mooi...

Onze kamers zien we pas laat. Omdat we eerst gaan dineren. En daarna met een Cerveza of drie op het 'dorpsplein' van de sfeer willen genieten.Nos despedimos y esperamos verles de nuevo mañana. Buenas Noches.

03/08/2026

Even kijken. De kalender wijst maandag 3 augustus aan. Dus moeten we nog elf dagen overbruggen om ons op te maken voor het onbekende. Het gemak van alles vooraf te weten is weg. We vliegen ergens op af dat we alleen maar van plaatjes kennen. Als de helft er van klopt, kunnen we tevreden zijn.

We lezen in de aanloop veel. Misschien wel teveel. Over schreeuwende kinderen en lallende Engelsen. Over vallend gesteente, afgesloten strandwegen en slechte recensies. We zijn wel wat gewend. Zorgen maken hoort niet bij vakantie vieren. Zorgeloos zijn wel. En ja, normaal op reis gaan heeft er bij ons nog nooit in gezeten. Dus dat zal nu ook wel weer mislukken. We zijn natuurlijk niet voor niets door onze Curacaose Lara Croft omgedoopt tot de Bende van Ellende (haha..). No te preocupes; asegúrate de mantenerte feliz. Wat u zegt. Dont worry, be happy.

Het mooie is dat je eigenlijk ook niet weet wat je mee moet nemen. Op Curacao was dat geen vraag. Zo weinig mogelijk. Maar nu? We zitten immers niet in de tropen. Alhoewel, Marokko ligt 'slechts' een dikke duizend kilometer verderop. En met een gemiddelde van 30 graden in augustus is het warm genoeg op La Isla Bonita met zijn rijke natuur en Volcanes.

Bijkomend voordeel? Een visum heb je niet nodig En je kunt er gewoon je dure euro's pinnen via de Telebanco's. Om ze daarna net zo snel weer op te maken. Afstanden maken op de plak grond van een slordige 726 vierkante kilometer is een stuk goedkoper dan in Nederland. Met een prijs tussen 1,44 en 1,72 euro beter voor de huurauto. En de vaak open klappende portemonnee. Je mocht willen dat je een tankwagen bij je had. Zal lastig vliegen worden.

Hoe dan ook, we warmen ons alvast wat op aan de Nederlandse zon. Die vaak genoeg schijnt om de huid voor te bakken. En daarna begint het echte werk. Of we er zin in hebben? Eeehhhhhh..... Siempre estamos dispuestos a vivir una aventura. Kijk er naar uit en beleef het mee. Dat doen wij ook.

29/06/2026

DONDER, BLIKSEM EN OP STOOM
Het duurt nog even, maar we kijken er naar uit. De motor wordt nagekeken, het uiterlijk opgepoetst. Kortom, de ReismaatjesXpress2.0 wordt klaargestoomd voor een nieuw avontuur. Naar voor ons nog onbekende oorden. Waar we naar verwachting weer van alles beleven en in ieder geval een 'schokkende' onthulling doen. Eentje waarbij sommigen de wenkbrauwen zullen fronsen. Waar wij dan weer niks mee hebben, want in de regel doen we wat we ons in het hoofd halen. Omdat het leven te kort is voor lange bedenktijden. Afijn, de lezer merkt het wel.

Ondertussen laten we een hittegolf achter ons. Hebben we alvast een voorproefje gehad van wat er misschien nog wel komt. Hebben we ook gezien wat tropisch geweld kan uitlokken. Donder en bliksem nog aan toe. Er kwam heel wat natuurgeweld los. Voorafgaand daaraan fotogenieke luchten kunnen vastleggen. Zoals op bijgaand plaatje. Een bui in ontwikkeling. Alsof alle wolken naar een punt werden gezogen. Om vervolgens zijn lading over het land uit te 'strooien.' Met alle gevolgen vandien...

Hopelijk zien we dat niet tijdens ons verblijf op de volgende bestemming. Iets minder ver vliegen dan we gewend zijn, maar het schijnt er mooi te zijn. La Palma, be prepared voor de Bende van Ellende.

01/04/2026

VRIJ LAAT, MAAR NOG WEL MOOI OP TIJD
Je zal maar terug komen van vakantie, thuis op de bank ziten terwijl het buiten regent en dan denken aan zonnig en warm Curacao. Alsof het al maanden geleden is. In werkelijkheid nog maar een week. Tien tegen een dat de koude rillingen je over de rug lopen. Omdat je het maar niet warm kunt krijgen. Het buiten ook maar een graadje of acht is. Wat doe je dan als doorgewinterde kilometervreter? Juist, dan ga je nieuwe plannen smeden voor de zomer.

Eigenlijk zijn we er al vrij laat mee. We hebben het ooit gepresteerd om op Curacao al stoelen te boeken voor een ticket naar de tropics. Voorbarig was dat geenszins en we willen natuurlijk wel zorgen dat we comfortabel reizen. En dus werd er voor thuiskomst al voorzichtig gekeken naar een volgende bestemming. Geen vraag als het aan Ad lag. Hij voelt zich wel thuis tussen leguanen en een Polar. De rest ook wel, maar die willen hun horizon verbreden. Nieuwe dingen ontdekken en doen. Het avontuurrrrr zoeken.

Eigenlijk hadden we Aruba in het vizier. Al was het alleen maar om Truus haar ABC-tje te voltooien. Het eiland is, in vergelijking met de B en de C echter bepaald niet goedkoop. En valt dan ook al snel af. Een paar jaar geleden zouden Truus en Nanko naar de Canarische eilanden. Dat ging toen niet door vanwege droevige omstandigheden. Waarom gaan we daar dan nu niet heen?

En dan begint het echte werk. Zoeken, vergelijken, iets vinden en toch weer niet. Omdat er andere opties tevoorschijn komen. We weten wel wat we willen, maar waar dat zou moeten gebeuren nog niet. Koortsachtig inter-regionaal overleg volgt. De appjes en telefoontjes vliegen je om de verkleumde oren. Uiteindelijk zijn we het eens. We gaan naar La Palma. Het La Palma Princess om precies te zijn. Het schijnt er prachtig te zijn volgens onze reisagent Amanda. U weet wel, de persoon die service net een stapje verder brengt en ons al eerder heeft geadviseerd.

En dus wordt de ReismaatjesXpress2.0 in beweging gezet. Op weg naar een voor ons volledig onbekend station. Een eiland van palmbomen, lavazand, vulkanen, betoverende natuur en een schitterend panorama vanaf de rotsachtige kust van Fuencaliente over de golven van de Atlantische oceaan. Je zal er maar heen gaan. Wij in ieder geval wel. En dus voegen we andermaal een nieuwe ervaring toe aan ons arsenaal van blijvende herinneringen. En zorgen we er ook weer voor dat het thuisfront iets heeft om naar uit te kijken.

26/03/2026

LAATSTE LOODJES, JETLAG EN KLAAR
Even een vlucht beschrijven met een luchtbus van World2Fly oftewel Corendon. Even los van het feit dat we drie kwartier vertraging hebben. Het omroepsysteem van Hato laat ook te wensen over. Er zal wel een systeem in zitten, maar we kunnen het niet ontdekken. Of hebben er de oren niet voor. Dat kan natuurlijk ook. Uiteindelijk vliegen we de duisternis in. De grote plas over. De traditionele warme snack en het glaasje wijn kieperen we in ijltempo achterover. Luiken en ogen dicht. The Long Way home kan beginnen.

Na anderhalf uur vliegen is het donker in de plane. Van slapen komt in ieder geval bij een persoon niets terecht. Er rochelt van alles voor, achter en naast hem. Ad draait zijn batterij om en blaast wat winden door de rij stoelen. Gooit er een peloton geluiden tegenaan, waar de parkvarkens op Kunuku jaloers op zouden worden en vraagt na een paar uur doodleuk of Nanko lekker geslapen heeft. Nou, nee dus. Die voelt zich als een sardientje met claustrofobie. Kapseist nog wel een paar keer, maar komt bijtijds weer overeind. Anders was hij tegen Juliette op gebotst. Truus zit op de middenrij. Twee handen steunen het hoofd dat slapen wil. Echt lukken doet het niet.

We komen nog redelijk snel (grapjas) op Schiphol aan. De regen begeleidt ons op weg naar een nog niet door een ander vliegtuig ingepikte gate. Wij worden ook 'ingepikt' en naar de auto's gebracht. Even snel bijkletsen, het regent immers alweer, en dan een hapje eten bij De Parel aan de Westeinderplassen in Leimuiderbrug.

Daarna snel verder voor een nachtje bijtanken. Bij het hotel A4 bijna net zo duur als E10 bij de benzinepomp. Blijkt het nog niet zo eenvoudig te zijn om een lift aan de goede kant in of uit te lopen. Een deur met daarachter een trap biedt uitkomst. Op de kamer even bijkomen. Zonder geknor, vervelende windvlagen of dwars liggende blagen.

Als de avond is gevallen. En de regen maar niet stopt. Gaan we lekker, met z'n allen. Hapje eten tot het buikje ploft. Zo, beetje dichterlijke vrijheid genomen. En wat afzakkers aan de bar, want het moet natuurlijk wel in stijl worden afgesloten. Slapen lukt daarna niet bij iedereen, wakker worden al helemaal niet. Om zes uur in de ochtend uit bed donderen wel. Een laagvlieger met jetlag? Klopt er iemand op de deur. Nu al? Blijkt het ineens al na negen uur te zijn. Oh mij God. Nog een keer uit bed knikkeren. Wake up call voor het ontbijt. Welkom in Nederland. Even de biologische klok resetten. Langzaam bijkomen. Vakantie is nu echt voorbij. Maar geen nood, we weten zo ongeveer wel waar we over een maand of wat landen. Checken we uit, ligt er iemand languit bij de ingang van het hotel te grijnzen. Met een gebroken arm. Blijkt het een oefening te zijn. Wij vertrekken vervolgens in stijl. Met natte sneeuw...

Voor nu bedanken we iedereen voor de reacties op onze belevenissen. Kijk net als wij uit naar nieuwe avonturen van de Bende van Ellende....

Juliette, Ad, Truus en Nanko

24/03/2026

UITZWAAIEN, NADENKEN EN PLANNEN
Wat moet je nou met een laatste dag op een resort. Zo'n dag waar je niks mee kunt, maar wel weer van alles moet. Inchecken, koffer weer inpakken, jezelf voorbereiden op een volgende schok. Van tropisch warm naar puur Hollands koud. Maar eerst nog even het zwembad in. Een staatsieportret maken en nog wat luieren. De realiteit komt snel genoeg. Er zijn weer twee bewogen weken afgewerkt. Een periode die met horten en stoten begon, maar uiteindelijk toch nog goed verliep. Hoe je van fouten uitdagingen maakt en vervolgens in oplossingen omzet. Hoe wederzijds begrip tot een situatie kan leiden waar alle partijen baat bij hebben. Omdat je tijdens je vakantie het liefst een glimlach ziet op ieders gezicht. Of het nou de toerist is of een medewerker van Kunuku. Slechte recensies trekken immers geen nieuwe klanten. Slechte ervaringen ook niet.

NANKO
Even een korte samenvatting van ons eerste overzeese verblijf van dit jaar. Er moesten wat hindernissen worden overwonnen, maar we kunnen toch met veel plezier op de zoveelste Curacao-trip terugkijken. Veel gedaan, niks gedaan. Lol getrapt. Toch weer dingen gezien die we kennelijk hadden 'gemist.' Eigenlijk was het weer een vakantie zoals we die altijd vieren. En op de een of andere manier wordt het nog steeds niet saai. Er is altijd wel wat met ons.te beleven. Maar ja, daarom zijn we dan ook de door Maartje gedoopte 'Bende van Ellende.' Van tourgids tot goede kennissen, dat kunnen we van haar en man Peter nu wel zeggen. En zo raken we steeds meer verknocht aan dat voor de buitenstaanders chaotisch ogende eiland. Waar je als georganiseerde Nederlander je Westerse ideeen en opvattingen leert los te laten. In een ander tempo gaat leven. Een tempo dat mij wel bevalt en voor herhaling vatbaar is.

JULIETTE
Nou, editie Curacao nummero weet ikveel zit er bijna weer op. Nog een paar uurtjes en we verlaten ons dushi weer maar komen zeker terug en als het aan Ad ligt zo snel mogelijk..! De vijftien dagen zijn voorbij gevlogen.Geen wonder, want zoals bekend bijj iedereen gebeurt er genoeg en komen we chronisch tijd te kort. Nieuwe plannen zijn al gesmeden. Die moeten over een vier maanden alweer uigevoerd worden.Wordt vervolgd......

TRUUS
Nou, hier weer een kort verslag van de vakantie. Altijd heerlijk de voorbereiding.Dan is het zover, de reis kan beginnen.Het was weer een heerlijke tijd en een beetje thuiskomen in een ver land. Natuurlijk weer van alles meegemaakt en op stap geweest met vrienden en tv-ster Nova ontmoet, Ze werd zelfs door de manager aan ons voorgesteld. Al met al is de tijd weer voorbij gevlogen. We gaan weer huiswaards en kijken stiekem al weer uit naar de volgende vakantie.

AD
Tsja, jammer hoor. Editie zoveel zit er helaas weer op. Leuke dingen gezien die we nog nooit bezocht hebben. Vrienden ontmoet en nieuwe mensen leren kennen. Verder natuurlijk lekker eten, drinken, zwemmen, luieren en over het eiland crossen! Wat mij betreft zo snel mogelijk weer terug!

24/03/2026

FOUTPARKEERDERS EN DRINKEBROERS
De voorlaatste dag op het park. Niet eentje om stil te zitten. Als het aan deejay Mick ligt tenminste. We gaan er weer vandoor. En surprise, surprise. We zijn een keer op tijd. Een omweg die geen omweg hoeft te zijn, een landhuis vol alcohol, bussen vol toeristen uit all over the world en een proeverij. Bo no por bebe henter dia si bo no a kuminsá mainta. Je kunt niet de hele dag drinken als je s'morgens niet bent begonnen. Dat is zo ongeveer het motto van vandaag. Taking life the easy way zo lang het nog kan. Ook op de valreep.

In alle vroegte, het is verdorie nog geen tien uur, richting Willemstad. We gaan effe kijken waar de originele Blue Caracao likeur wordt gemaakt. Daarvoor gaan we naar Landhuis Chobolobo en bezoeken de likeurdistilleerderij. Het landhuis is rond 1800 gebouwd als een chique buitenverblijf op een zoutplantage. Stond ooit bekend onder de naam 'Sebollobo'. Sinds 1947 is het de thuisbasis van Senior & Co, de enige producent van de authentieke en wereldberoemde Curaçao-likeur, gedistilleerd uit schillen van de Laraha-sinaasappel.

We maken, samen met vele andere drinkebroers, een reis door het distillatieproces, tot en met de ruikerij en proeverij. De smaakpupillen en reukorganen krijgen wat te verduren. Maar lekker is het wel. Na de toer ploffen we neer op het terras van het landhuis. Even een drankje doen en dan weer verder. Rondje Willemstad inclusief zwaailicht en waarschuwend vingertje omdat Ad ergens geparkeerd staat waar het niet mag. Ook niet voor een fotomomentje. Oom agent vindt dat niet leuk. Niet mee spotten, want ze zijn vandaag niet krenterig met het aanbrengen van een wielklem. Per bakfiets, dat is dan wel weer grappig.

We gaan weer richting park en keren plotseling om, Er vliegen wat schijven rond die om arrestatie vragen. Bij de Grote Berg. Want lekker blijft het. Truus moet nog wat halen voor vannacht. Bij pompstation bedenkt ze zich. Meneer stopt hem er zelf al in. Nog even snel naar Siberie voor wat boodschappen in California hoeft dus ook niet. Dan maar naar Kunuku. Het infuus kan open, de tap is kapot. Alweer? Of nog steeds? Ken ku sa, por bisa mi. Dan maar uit de fles en hup het zwembad in. Je moet toch zorgen dat je het hoofd koel houdt. En de rest ook trouwens.

Nog een rondje zomervakantie gluren en dan via de do**he naar het restaurant. Het ruikt er naar geroosterd parkvarken. Zal wat anders zijn. Het hele stel, zo'n stuk of zes jonkies, rent namelijk over het complex. Dalen iedere avond van de berghelling af op zoek naar eten. Ze trekken zich van niemand wat aan. Ook niet van de keyboarddisco die deejay Mick over de pizzatent uitstort.

He is maandagavond, al zou je dat niet zeggen op een park vol zorgeloosheid. Waar de echte wereld heel ver weg lijkt. Problemen niet bestaan, maar elke nieuwe dag weer een uitdaging biedt. We nemen het er nog even van. Dalen daarna ook weer af en duiken onze laatste tropical night in. Tabata bunita atrobe riba Dushi Curacao. Kaminda hende ta konektá fásilmente i kisas amistatnan nobo ta wòrdu formá. En ja, er bestaat zoiets als een vertaalmachine. Omdat we nog steeds vakantie hebben.

23/03/2026

OPKNAPPERS, WEERZIEN EN AFSCHEID
Op zoek naar een afknapper die we kunnen opknappen. Een strand waar je nog enigszins in de schaduw kunt vertoeven. Over drempels vliegen en via allerlei omzwervingen toch nog ergens landen. Ook dat kunnen we. Het tempo waarin ligt nog altijd een stuk hoger dan de gemiddelde, bladblazende strandhuthouder. Die is een half uur zoet met binnen vijf minuten terug komen. Ach ja, je raakt er (nooit) aan gewend. Wij gejaagde Westerlingen houden het tempo er graag in. Ook als het beter even niet kan.

We willen vroeg weg en ja, u raadt het al. Ook deze keer lukt dat van geen kant. Uiteindelijk dan toch ons vehicle, oftewel e outo, de weg op gestuurd richting Daaibooi. Veel te vol, dus tuffen we richting Blue Bay. Het verhaal blijft het zelfde. Piscadera Beach dan maar? Net zo druk, maar wel een voordeel. We kunnen in ieder geval wat schaduw vinden. En het water nodigt ook wel uit. Dus verblijven we wat uren aan de boorden van Pirate Bay en in het gezelschap van captain Morgan. Eigenlijk raar dat we dit strandje pas na jaren voor het eerst bezoeken.

We laten op zeker moment het zand achter ons. Het zal de laatste keer van onze vakantie zijn. We rijden terug en gaan gokken of Grote Berg de luiken nog open heeft. En jahoor, we kunnen aan de vette hap. Waarom een Grote Berg patat zo heet ontdekken we snel genoeg. Het is een bak gesneden piepers in gezinsformaat. Eerlijk alles delen, want we moeten nog bij De Buurvrouw op bezoek.

We pakken het voertuig nog een keer en verheugen ons op een (al)weerzien met Maartje en Peter, spareribs en een Awa di Lamunchi. Ouwe koeien uit de sloot halen, Nog snel even wat nieuwe herinneringen verzamelen. Zoals bijvoorbeeld dat Ad het toch wel gezellig vindt om samen te ontbijten. En dat hij dat soort ontboezemingen meestal in een opwelling zegt.Dus ligt het nu vast. Het was in ieder geval weer super gezellig. We nemen afscheid en ook weer niet, want de kans dat we niet meer op Curacao komen is net zo zeldzaam als een dikkopschildpad spotten in Middelburg of Delfzijl.

Tur kos bon ta yega na un fin. Aan alle goede dingen komt een einde. We hebben nog een uitje voor de boeg die we morgen gaan verorberen. Daarna is het voorbij. Laga nos bolbe na e realidat di bida diario. Kunnen we ons weer verheugen op een ander weerzien en ondertussen de koffers niet te ver wegstoppen. Koffers die na tienen in de avond nog van alle kanten het park worden opgeduwd. Want ja, waar mensen vertrekken, duiken er ook weer nieuwe op. Life must go on. Business as usual. Bida ta sigui. I negoshi tambe.

22/03/2026

GROTE SCHRIK, MISPOES EN NOVA
Nog even wat dingen doen in het weekend. Bijvoorbeeld Ad achterlaten op het park en er tussenuit knijpen. Even een spreekwoordelijke duik in het stadspark van Willemstad nemen. De grote shoppingmall Sambil bezoeken, een verrassende ontmoeting meemaken en hopen op een frietje van de Grote Berg. Omdat we toch Nederlanders blijven. Wat hebben we het goed, al beseffen we dat dan ook niet altijd. Den tur su simplisidat, e bunitesa di bida ta skondí.

Gelegen tussen Court Yard Marriot en Corendon Mangrove Beach resort, kun je in Willemstad het Curaçao Rif Mangrove Park aantreffen. Vanaf de doorgaande weg zie je de verschillende mangrove-bomen. Het gemakkelijk te bereiken park biedt de liefhebber een rustgevende tour over of door visrijk water, langs struiken met kleurrijke vogels als de witbuikreiger, de gele zanger oftewel Yellow Warbler, de saffraanvink en de hoog in de bomen vliegende maisparkieten. Je verwacht zo'n oase vol dierlijk leven niet op een relatief drukke plek. Maar mooi is het er wel.

Als we het park verlaten kijken we uit op een tweetal cruiseschepen. Even neerploffen en de drijvende hotels bekijken. De bedrijvighed er omheen en het kennelijk verhoogde veiligheidsprotocol. Tja, de wereld is veranderd. Dat merk je overal.

Even snel terug naar Kunuku om bij te tanken en Ad op te halen. We gaan weer op tour. Naar winkelketen Sambil. Kun je heel snel van je geld af als je dat wilt. Of Peter en Maartje tegen het lijf lopen. Of hele vreemde, lullige drinkbekers zien staan. Daarna toeren we door delen van Willemstad waar de contrasten groot zijn. Waar luxe en armoede muur aan muur staan. Aan het einde van de middag knallen we weer terug. Op naar de Grote Berg. Friet met mayo halen. Blijkt het ding dicht te zijn. Wat een afknapper.

Dan maar weer verder. Steekt er plotsklaps iemand over. Die kunnen we nog maar net ontwijken. Onderweg naar de pomp, tank barstensvol gegooid voor iets meer dan 34 euro, maken we een ander tafereel mee. Steekt een vent over en gaat midden op de weg push ups doen terwijl verkeer hem tegemoet komt. Holy s**t zeg. Zijn ze hier levensmoe geworden of zo? Gelukkig springt hij bijtijds weer op en zoekt een veilig heenkomen. Sukkel op twee benen, meskos ku e edishon femenino, a skapa di morto.

Gelukkig schijnt het eten geweldig te zijn in het restaurant. Dat mag dan ook wel na zo'n enorme teleurstelling. Al moeten we dan ook eerlijk bekennen dat we er niet plotseling een weg voor zouden oversteken. Restaurantpoes heeft het er maar goed mee. Wordt rijkelijk bedeeld. Verblijft maar wat graag in de buurt van toeristen. Is ook niet kieskeurig.

Dag zit er weer op. Hebben de zon weer niet in de zee zien zakken. Terwijl wij wel onderuit zakken luisteren we naar iemand die wat lucht in een pijp blaast waar dan weer muziek uit komt. Het is zaterdagavond. We relaxen met de gedachte dat het leven soms raar kan lopen. Van een gemiste zak patat tot een bijna dood-ervaring. Het kan zomaar gebeuren.

Net zoals je ineens oog in oog staat met Nova. Die van de televisieserie Drop Out Resort. Hoe je van een kansloze jongere echt wel iets kunt maken. Ze is terug op Curacao om te werken en wordt aan ons voorgesteld. We raken met haar aan de praat. Over de serie en over haar gedaanteverwisseling.Onze indruk was niet verkeerd. We zagen haar veranderen en in het echt blijkt de metamorfose nog geslaagder. De sociale wekker ging kennelijk op tijd af. Daar kan geen gemiste zak patat tegenop.

ReismaatjesXpress2.0

15/08/2026

14/08/2026

03/08/2026

29/06/2026

01/04/2026

26/03/2026

24/03/2026

24/03/2026

23/03/2026

22/03/2026

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen