07/06/2026
“Life’s Journey - Into the Great Wide Open”
Ik heb twee keer in mijn leven in het ziekenhuis gelegen: op 3-jarige leeftijd in Deurne met een gebroken been, en op 28-jarige leeftijd in Delft met de diagnose diabetes. Tijdens het WK van 1974 in West-Duitsland bracht ik als 3-jarige jongen ruim zes weken in het ziekenhuis door. Ik was van een tractor met paardenwagen gevallen op de boerderij in de Brabantse Peel. Niet van grote hoogte of zo, maar ik kwam wel heel ongelukkig terecht. Ik brak mijn been en moest in het St Willibrord ziekenhuis in Deurne herstellen met gewichten aan de benen. Het was een bloedhete zomer en Johan Cruyff en Rinus Michiels lieten de wereld hun 'totaalvoetbal' zien; aanvallend, dominant en creatief voetbal. Ook wel bekend als 'de Hollandse School'. Terwijl het Nederlands elftal ronde na ronde doorging in het toernooi en ik stap voor stap herstelde in het ziekenhuis, brak de grote dag aan waarop ik naar huis mocht. Ik was voldoende hersteld, maar voelde me nog steeds erg onzeker en moest opnieuw leren lopen. Maar ik wilde niet naar huis. Het ziekenhuis was een nieuw thuis geworden, met lieve verpleegsters. Die allemaal dol waren op dat kleine ventje. Hoewel het al zo'n 50 jaar geleden is, kan ik me mijn val van de paardenwagen, de verpleegsters, de bezoekjes van mijn ouders en zelfs de andere kinderen op de ziekenzaal nog steeds herinneren. Toen mijn vader en moeder me kwamen ophalen, zei ik: "Ik ga nooit meer naar huis, en ik blijf altijd bij de verpleegsters!" Mijn drie oudere broers stonden in een rij op de gang. Ze hadden me al 6,5 weken niet gezien. De ziekenhuisbezoeken bestonden alleen uit vader en moeder. Meestal om de b***t, en niet altijd samen, omdat ze het veel te druk hadden op de boerderij. Als driejarige jongen ontdekte ik dat er meer was dan alleen je eigen familie. Dat er een nog grotere wereld bestond buiten de boerderij. Waar allerlei andere mensen woonden en hun leven leidden. Anders dan ik thuis gewend was. Het za**je was geplant voor een ontdekkingsreis door de grote wijde wereld. Een reis die pas echt zou beginnen toen ik 19 was en in Tilburg ging studeren (...)
In augustus 1990, op 19-jarige leeftijd, verliet ik het ouderlijk huis om in Tilburg te gaan studeren. Civiele Techniek (ook wel: Weg en waterbouwkunde) aan de Hogeschool. Die zomer vond ik een studentenkamer vlakbij de toen populaire muziektempel “Noorderligt”. Mijn ouders brachten me daarheen en verhuisden mijn spullen naar de Nijverstraat 24. Een kleine kamer van ongeveer 3 bij 3 meter. Voor mijn moeder was het een van de zwartste dagen van haar leven. Het leek alsof ze een hond naar een hondenhok had gebracht. Op de terugweg huilde ze onophoudelijk. Ze vond mijn nieuwe plek klein, oud en vies. Ik daarentegen voelde me meteen thuis. Eindelijk mijn eigen leven leiden. Samen met 4 huisgenoten. Na 9 maanden was ik 12 kilo aangekomen; van 68 naar 80 kilo. Volgens mijn moeder kwam dat door het slechte studenteneten (pizza, pasta en lasagne). Maar ik wist wel beter. Ik had eindelijk rust gevonden. Geen moeder meer die me op de hielen zat en eiste dat ik op tijd thuis was, of die mijn kamer moest opruimen. Ik rondde mijn HBO-studie in vier jaar af en verhuisde vervolgens naar Delft voor een universitaire studie Stedenbouwkunde. In 1998 begon ik ook aan mijn promotieonderzoek, maar dat heb ik uiteindelijk niet afgemaakt. Het studentenleven bestond niet alleen uit uitgaan, zelf boodschappen doen, koffie drinken op een terras, wekelijks naar de platenzaak gaan (ik was ook DJ in Asten) en regelmatig live-optredens bezoeken. Op de Hogeschool hadden we veel excursies, bezoeken aan (inter)nationale steden en volgde cursussen over spirituele/filosofische zienswijzen van inheemse volkeren en andere culturen (Hindoes, Aboriginals, Native Americans). Na mijn HBO en Universiteit studie werd ik docent en onderzoeker Stedenbouwkunde en Landschapsarchitectuur aan de TU Delft. Wat ik toen nog niet wist, is dat ik enkele jaren later via mijn werk in Delft “de liefde van mijn leven” zou ontmoeten (…)
In het Pinksterweekend van 2001 ontmoette ik een 26-jarige Vlaamse schoonheid in Antwerpen. Het was een druilerige, regenachtige zaterdag in juni. Die dag zouden we de locatie bezoeken van het afstudeerproject van (schoon)zus Marijke en een aantal Delftse studenten. Ik was destijds haar begeleider voor stedenbouw aan de Technische Universiteit Delft en ik wilde de locatie graag van dichtbij bekijken. Maar het weer was gewoon te slecht om naar het havengebied te gaan, dus bedachten we met z'n allen een alternatief uitje: het centrum van Antwerpen. We begonnen met koffie op een verwarmd, overdekt terras op de markt. Ik kende nog niet iedereen, dus het was ook een kennismaking met de nieuwe mensen. We slenterden tussen de buien door, van straat naar plein en van winkelgalerij naar museum. Ik raakte in gesprek met Ann en we bleven dicht bij elkaar lopen. Het grootste deel van de tijd liepen we een flink stuk achter de groep aan. Het bleek dat we veel gemeen hadden en dezelfde interesses deelden. De onderwerpen werden geleidelijk aan minder serieus en we maakten grapjes over de verschillen tussen Belgen en Nederlanders. Na een paar Belgische biertjes in een traditionele pub besloten we de dag af te sluiten in een Italiaans restaurant. Daar bestelde ik lasagne. Ik ging tegenover Ann zitten. Nog voordat het eten werd geserveerd, voelde ik twee voeten mijn benen strelen. Ik had al vier jaar geen vaste vriendin meer gehad en had duidelijk even tijd nodig om aan dit paringsritueel te wennen. Voor het eerst in mijn leven kon ik mijn lasagne niet opeten. De helft bleef op mijn bord liggen. Ik denk dat ik verliefd was. Zus Marijke had het de hele dag zien gebeuren. Later bleek dat ze een serieus gesprek met haar jongere zus had gehad. We namen buiten afscheid van elkaar met een dikke knuffel en een paar stevige kusjes. Ann zou binnenkort naar Scheveningen komen, waar ik net mijn eerste huis had gekocht. De relatie was een feit. Binnen zes maanden trok ze bij me in. Er volgde diverse andere banen in het Hoger Onderwijs: Amsterdam, Arnhem, Zwolle en Almere. Maar mijn onderwijs carrière kwam tot een abrupt einde na het overlijden van mijn vrouw aan kanker. Ik koos er in 2015 bewust voor om terug te keren naar het inmiddels verhuisde Olst, en de kinderen als alleenstaande ouder op te voeden (…)
Er zijn twee momenten geweest waarop ik echt een sprong in het diepe maakte; op mijn twintigste als discjockey (1991) en op mijn vijftigste ‘uit de kast komen als tarotist’ (2021). In mijn geboortedorp bezochten we als tieners al jaren de bar-dancing ‘Fungus’. Elk weekend kwamen we met onze vriendengroep samen in de plaatselijke kroeg om bij te praten, te drinken en, als we in een wilde bui waren, te dansen. Alles was eigenlijk naar onze zin, behalve de DJ. Hij draaide niet echt onze muziek. Wij gaven de voorkeur aan gitaarmuziek, terwijl de DJ vooral populaire radioliedjes draaide. Op een zaterdagavond ergens in de zomer van 1991, in beschonken toestand, liet ik de eigenaar weten dat ik het veel beter kon en gaf hem mijn telefoonnummer. Twee weken later had ik de beste man aan de lijn. Hij vroeg of ik die avond wilde invallen omdat de DJ ziek was geworden. Ik raakte lichtelijk in paniek, maar ik zei dat ik eraan kwam op de fiets. Het was een beetje opschepperig van mijn kant, want ik had nog nooit eerder als DJ opgetreden. Ter voorbereiding op mijn avond ging ik naar de zolder van ‘Fungus’ om naar allerlei muziek te luisteren. Daar stonden planken vol singles en LP’s. Het werd een ware ontdekkingsreis in de muziek. Ik begon nummer voor nummer te luisteren met mijn koptelefoon op. Oh, dit klinkt wel goed; CCR - I put a spell on you, David Bowie - Modern Love, Herman Brood - Sleepin’ bird, en een lekker dancenummer van New Order. Toen mijn eerste avond voorbij was en het publiek zich kostelijk vermaakt had, vroeg de baas of ik het niet elke zaterdag wilde doen. Want eerlijk gezegd... zijn eigen DJ was niet ziek, maar opgestapt na klachten van enkele gasten 🫣 Ik zou nog 27 jaar actief blijven als DJ. Na deze klus volgde een alternatief jongerencentrum (Jonosh), een bruine kroeg (Spektakel) en talloze feesten en evenementen; van het Vrijthof in Maastricht tot Amsterdam, en van Antwerpen tot op een IJsselboot in Kampen. Ik ben defintief gestopt met plaatjesdraaien in Corona. Het was een avontuurlijke tijd geweest. En ondertussen diende zich een andere liefdadigheid aan: tarot kaarten leggen (…)
Hoewel ik nooit echt een kampeerder of backpacker ben geweest, heb ik de afgelopen 25 jaar toch een aantal zeer avontuurlijke reizen gemaakt. Zowel voor werk als privé: Australië (2000), Indonesië (2005), de Verenigde Staten (2008), China (2014) en Canada (2025). De reis die ik wil uitlichten is een roadtrip van 4 weken door Australië met een groep van 4 vrienden: Hans, Frank, Wilbert en ikzelf. De reis was uitgebreid voorbereid in Nederland, mede met de hulp van een professioneel reisbureau in Den Haag, voor 10.000 gulden per persoon (€5.000). We maakten onze reis vlak na de Olympische Zomerspelen van 2000 in Sydney. Pieter van den Hoogenband en Inge de Bruin hadden met name in het zwemmen uitgeblonken met 5 gouden medailles. Tijdens onze roadtrip werden we regelmatig aangesproken door 'de Australiërs' over de legendarische rivaliteit tussen hun lokale zwemmer Ian Thorpe en Pieter van den Hoogenband. Van den Hoogenband had immers hun favoriet Thorpe verslagen op de 100 en 200 meter vrije slag in eigen land. Dat gaf genoeg stof tot gesprek en schepte ook een band tussen ons en de lokale bevolking. Onze reis van 10.000 km begon in Brisbane (Queensland) en voerde ons langs de oostkust richting Cairns (Groot Barrièrerif). Vanaf daar namen we een binnenlandse vlucht ✈️ naar het hart van Australië om Ayers Rock (Uluru voor de Aboriginals) te bezoeken en uiteindelijk in Darwin (Northern Territory) te eindigen. We hadden een huurauto met vierwielaandrijving die ons van de stad naar het natuurreservaat en van de camping naar het hotel bracht. We zouden al een heel boek kunnen schrijven over de incidenten met onze huurauto's: lekke banden, verkeerde brandstof, kapotte motor, autobotsing met 2 Italianen, vastgereden in het duinzand. Het is onmogelijk om alle avonturen te beschrijven die we in 4 weken tijd hebben beleefd. Laten we het er daarom maar ophouden: "Wat er in Australië is gebeurd, blijft in Australië..."
PS.
Bovenstaande teksten verschenen afgelopen mei en juni 2026 op mijn instagram pagina in het kader van de ‘Tarot - Fool’s Journey’. We gaan als mensheid allemaal een unieke reis aan op deze Aardbol, tussen het moment dat we geboren worden en het moment waarop we overlijden. Of zoals Rowwen Heze het mooi bezong; “De een rent voor z’n leven, de ander loopt rustig voorbij. Niemand die je zegt wat goed is of slecht, niemand die weet wie verliest of wie wint … uiteindelijk kom je bij jezelf terecht!” 😎🍀🙏
