17/06/2025
Lofrede op 10 jaar Seniorenbus in Vught – 17 juni 2025
Geachte aanwezigen, beste vrijwilligers,
Er zijn van die dagen die meer lijken te zijn dan een plek op de kalender.
Dagen waarop het verleden zich naar ons omdraait, alsof het wil zeggen:
“Kijk, hier begon het. En zie nu eens wat er is geworden.”
Vandaag is zo’n dag.
Tien jaar geleden, op 17 juni 2015, reed hij voor het eerst: de Seniorenbus van
Vught – een bus met nog een bescheiden uitstraling, maar gedragen door een
groot gebaar. Een eerste rit met de moeder van Fritz Pijnappels, onze pionier-
planner, in aanwezigheid van de toenmalige wethouder Saskia Heijboer.
Wie goed kijkt, ziet dat elk belangrijk initiatief begint in de stilte.
Een gedachte. Een gesprek aan een keukentafel. Een man met een lange staat
van dienst – Jos Brekelmans – die na een leven in dienst van de gemeenschap –
hij was 25 jaar voorzitter van de Vincentiusvereniging - nog één keer iets
wezenlijks wilde toevoegen. Een netwerker, die genesteld in de lokale
coöperatieve Rabobank, de weg kende in Vught.
Een bus? Jazeker! Maar ook: een gebaar tegen eenzaamheid, een handreiking
aan wie niet meer vanzelfsprekend meedoet. Een brug tussen huizen, mensen,
herinneringen. En misschien – bovenal – een reden om nog eens ergens heen te
gaan.
Erbij willen horen en zo lang mogelijk autonoom kunnen blijven, dat zijn
basisbehoeften die niet verdwijnen naarmate je ouder wordt. Dat geldt voor de
abonnees, de oudere ouderen, maar ook voor de vrijwilligers, de jongere
ouderen, die na een lange carrière nog steeds zin- en betekenisvol willen
bijdragen aan de wereld om het heen. De ene generatie helpt de andere.
De stichting werd geboren eind 2014 toen de stichtingsakte passeerde bij Notaris
Van Waveren. Hij deed dat voor niks, want ook hij zag het belang van het naar
elkaar omzien en werken aan sociale samenhang. Al snel kwam de eerste bus op
de weg.
Geld werd opgehaald via een galadiner van de Rotaryclub, via de broederschap
van haar Vlaamse zustervereniging uit Tervuren, de gemeente Vught, een
woningbouwvereniging, en een aantal welwillende lokale sponsoren— een
mozaïek van betrokkenheid.
De ruim €30.000,- die door Jos en het eerste bestuur werd opgehaald, was
voldoende om een lening bij de Rabobank te kunnen afsluiten, waardoor
1
Volkswagendealer Van den Udenhout voor de levering van een nieuwe bus kon
zorgen. De BTW konden we terugkrijgen en de BPM (motorrijtuigenbelasting)
werd toen nog kwijtgescholden.
Het eerste bestuur stond onder leiding van Rob Brekelmans, zoon van Jos, die in
de eerste vier jaren met een scherp oog en rustige hand de eerste lijnen uitzette.
Aan zijn zijde: mensen met kennis, inzicht en een hart. Een gemeentesecretaris,
een onderwijskundige, een accountant. Later ook nog een ondernemer, een arts
en een wereldreiziger.
En het bleef niet bij één bus.
Zoals een boom zich langzaam uitstrekt naar het licht, zo groeide deze stichting.
Zes bussen rijden er nu, gedragen door 150 vrijwilligers. Hun gemiddelde
leeftijd: 66 jaar – jong van geest, wijs van hart.
Elke dag, meer dan honderd ritten.
Vijfhonderd abonnees, gemiddeld 83 jaar oud, voor wie elke rit niet slechts een
vervoersmoment is, maar een aanleiding voor contact, voor een groet, een lach,
een uitwisseling van verhalen. Die dankbaarheid van de passagiers is de
brandstof voor de vrijwilligers. We doen ertoe.
En alsof dat nog niet genoeg is: ’s avonds en in het weekend nemen de
vrijwilligers van ANWB-Automaatje het over, met ritten ook buiten Vught,
ritten naar herinneringen, naar geliefden en misschien wel naar een klein
avontuur.
Dames en heren,
Wie door Vught rijdt, ziet ze soms voorbijkomen, die bussen –met hun Vughtse
kleuren- en de chauffeurs en begeleiders met hun chique en uitnodigende
uitstraling van de ‘bedrijfskleding’ (Roel Liersen). Die huisstijl is het werk van
Maarten Kolster, waardoor het niet alleen professioneel oogt, maar ook iets
uitdrukt van de waardigheid die dit initiatief verdient.
En wie weleens heeft geprobeerd een vrijwilligersschema te maken, iets
ingewikkelder dan een boodschappenlijstje, weet wat voor kunststukje het is om
150 vrijwilligers, zes bussen en 100 ritten per dag te plannen en te coördineren.
Dank aan Jos Sonderkamp, die dat wist om te zetten in een planningssysteem
op maat dat jarenlang werkte als een goed geoliede klok. Ook in andere
gemeenten in de regio is dat overgenomen. Vanaf het begin heeft hij ons op het
hart gedrukt om tijdig voor een vervanging te zorgen als hij er een keer mee zou
gaan stoppen. Ook dat is gelukt.
2
Er is een steeds betere huisvesting gekomen, steeds ruimer, steeds gezelliger –
een plek waar men zich welkom voelt. Van inwoning op Theresia, naar een
eigen plek bij Fysiofit en naar, nu nog, de huidige locatie in de voormalige
Hertog van Brabantschool. Hopelijk is Novalis straks weer een verbetering.
Sponsors als het Oranjefonds, De ING en de Rabo-bank en adverteerders,
maar ook acties van serviceclubs, een tennisvereniging en een duurrecord
biljarten, zorgen dat we kunnen blijven dromen. We zijn een professioneel
vervoersbedrijf geworden, een burgerinitiatief, een coöperatie, waar markt noch
overheid tegenop kan. Elke kosten-batenanalyse zal dat bewijzen. Het is een
‘Right to Challenge’ avant la lettre. Vught kan hier trots op zijn. In Vught lossen
we de vervoersarmoede en eenzaamheidsproblemen met elkaar op. Misschien
moeten politieke partijen daar maar eens een verkiezingsthema van maken in
plaats van de spelletjes die ze nu af en toe spelen.
Maar het allerbelangrijkste – en dat weet u als geen ander – zijn de gezichten
van de mensen die instappen. Die glimlach. De dankbare knik. Het verhaal dat
nog vaak verteld mag worden.
Jullie, de vrijwilligers, maken dat mogelijk. Jullie zijn het ritme van deze
stichting. Jullie zijn de motor onder de motorkap. Vooral omdat jullie als geen
ander weten dat je dit werk niet doet voor jezelf, maar voor de abonnees, de
passagiers. En dan denk ik ook met bewondering terug aan de
hygiënemaatregelen tijdens de Coronaperiode. Helden van de zorg waren wij.
En als je ooit nog eens een keer twijfelt of je het verschil maakt, denk dan aan
dit eenvoudige beeld:
een oudere dame, op weg naar de markt, een heer op bezoek bij zijn zieke broer,
iemand die weer eens in de kerk zit (al is het maar om er te kunnen biljarten), of
op een verjaardag verschijnt – dankzij jullie.
De Seniorenbus is geen bus. Het is een gebaar. Het is een beweging tegen
stilstand.
Namens ons allen:
Dank jullie wel, vrijwilligers, sponsoren, adverteerders en abonnees.
Dank voor uw tijd, uw glimlach, uw geduld, uw trouw.
Op naar de volgende tien jaar — in beweging, samen, gedragen door jullie inzet.
Maar voor ik afsluit en het glas wil heffen toch ook nog even een blik in de
toekomst.
3
Je kunt als burgerinitiatief goed worden en goed zijn, maar je moet nu al
nadenken over hoe je goed kunt blijven. Als ‘hands on’ organisatie zijn we
geneigd om ons vooral druk te maken over het operationele: de bussen moeten
rijden en ook nog op tijd. Maar denk ook eens na over wat we nu al moeten doen
om ervoor te zorgen dat dit over 5 of 10 jaar nog steeds een succes is? Daar ligt
een opdracht, niet alleen voor het bestuur, maar voor alle vrijwilligers. Hoe
borgen we deze kwaliteit voor de toekomst? Enkele ideeën om hier vanaf
morgen al aan te gaan werken geef ik jullie te afronding mee:
- Waar kunnen we nog beter in worden?
- Misschien weer eens een klanttevredenheidsonderzoek doen?
- Wat vinden de abonnees er eigenlijk van dat we eenzijdig de uiterlijke
termijn waarop ritten kunnen worden aangevraagd van één naar twee
dagen brengen?
- Is aan zo’n besluit in geval van overmacht geen hardheidsclausule aan toe
te voegen?
- Of is het met het oog op een nieuw subsidiebeleid van de gemeente, het
gevreesde ‘ravijnjaar’
, niet goed om eens uit te rekenen hoeveel de
gemeente eigenlijk ‘verdient’ aan het bestaan van deze Seniorenbus, door
de doorwerking ervan op de gezondheid van senioren, het tegengaan van
eenzaamheid, het minder uitgeven aan de WMO (vervoersfaciliteiten als
Valys en Regiotaxi)?
Dank en laten we er een toast op uitbrengen terwijl we naar de mooie film
van Rob van den Berg kunnen kijken.
