14/08/2026
Lore’s Lodge – Van Veghel naar Portugal en weer terug
Duizenden kilometers, twee honden, één kleine camper en vooral géén haast
Wat begon als een behoorlijk uitgestippelde roadtrip naar Portugal, eindigde zoals eigenlijk iedere goede roadtrip hoort te eindigen: anders dan gepland.
Met Lore’s Lodge, mijn Peugeot Partner die inmiddels meer huis dan auto is, vertrok ik vanuit Veghel richting Portugal. Aan boord: ikzelf, Lore, Max, genoeg spullen om vermoedelijk een kleine volksverhuizing te beginnen en het vaste voornemen om onderweg vooral te genieten.
Het motto was simpel:
Geen haast. De reis is óók de vakantie.
Nou… dat heb ik geweten.
🇳🇱 Veghel → Luxemburg
De eerste etappe ging vanuit Veghel naar Diekirch in Luxemburg.
Een bekende omgeving en daardoor een fijne plek om de reis echt te laten beginnen. Even wennen aan het ritme van onderweg zijn, de honden laten wandelen en zelf langzaam omschakelen van “ik moet nog van alles” naar “we zien wel waar we uitkomen.”
Luxemburg was bovendien een prima plek om de tank nog eens vriendelijk toe te spreken voordat Frankrijk begon.
En daarna: zuidwaarts.
🇫🇷 Op zoek naar het begin van de Maas
Omdat ik iets heb met rivieren, water en de verhalen die daarbij horen, wilde ik onderweg naar het Plateau de Langres, waar de Maas ontspringt.
Een bijzonder idee.
Het water dat ik thuis als een volwassen rivier ken, begint hier gewoon klein en bescheiden. Geen trompetgeschal, geen bord met “hier begint een Europese beroemdheid”. Gewoon water dat aan een reis begint.
Eigenlijk precies zoals Lore’s Lodge.
Alleen heeft de Maas geen koelbox, powerstation en twee honden aan boord.
De route kreeg vervolgens zijn eerste eigen idee over mijn planning: een ongeval en wegafsluiting leverden ongeveer anderhalf uur vertraging op.
Welkom in Frankrijk.
Planning? Welke planning?
Omdat ik geen haast wilde hebben, werd onderweg richting Limoges een overnachtingsplek gezocht. Dat bleek meteen één van de belangrijkste lessen van deze vakantie:
400 à 500 kilometer op een dag is voor mij meer dan genoeg.
Tenminste… meestal.
🇫🇷 Frankrijk → Irún → Burgos → Salamanca
De volgende grote ruk ging richting Spanje.
Via Frankrijk naar Irún, net over de Spaanse grens. Daar werd getankt en voelde het meteen alsof het volgende hoofdstuk van de reis begonnen was.
Spanje!
Via Burgos, waar een powernap geen overbodige luxe bleek, ging het verder naar Salamanca.
Uiteindelijk kwam ik terecht op Camping Don Quijote.
Een toepasselijkere naam had bijna niet gekund.
Don Quijote vocht tegen windmolens.
Ik vocht tegen kilometers, temperaturen, navigatie en de vraag waar ik in vredesnaam alles in die Peugeot had gelaten.
We hadden allebei onze strijd.
Deze dag was met bijna 1000 kilometer veel langer dan mijn voorgenomen dagafstand. Een goede herinnering dat “nog een stukje” onderweg een gevaarlijke uitdrukking is.
🇵🇹 Eindelijk Portugal
Van Salamanca ging het naar het echte doel van de heenreis:
Cernache do Bonjardim.
Portugal.
Na dagen rijden was daar eindelijk dat moment waarop de omgeving vertrouwd begon te voelen. Lore herkende zelfs waar we waren.
En vanaf dat moment veranderde het tempo volledig.
Geen grote afstanden meer.
Geen “hoeveel kilometer nog?”
Gewoon leven.
Portugal – eenvoud blijkt behoorlijk rijk te kunnen zijn
Portugal werd voor mij niet alleen een bestemming, maar vooral een verzameling kleine momenten.
Cernache, Sertã, de bron bij Fonte da Ponte dos Cavalos, de eucalyptusbossen, kleine wegen, koffie, water, warmte en vooral die typische Portugese vriendelijkheid.
Geen overdreven gedoe.
Een glimlach, een bom dia, even zwaaien en weer verder.
Ik kwam er opnieuw achter dat rijkdom verrassend eenvoudig kan zijn.
Een kop koffie.
Een simpel ontbijtje.
Twee honden naast je.
Een camper die inmiddels als thuis voelt.
En nergens op tijd hoeven zijn.
Luctor et emergo – ik worstel en kom boven.
Soms betekent bovenkomen gewoon beseffen dat je precies bent waar je wilt zijn.
🐾 Portugese avonturen met Lore en Max
Natuurlijk moesten de honden ook hun Portugese bijdrage leveren.
Bij Sertã werden dierenartszaken geregeld en de vaccinaties bijgewerkt. Max kreeg bovendien aandacht voor zijn oren.
En toen kwam de kapper.
Max ging naar de trimster.
Ik bracht een ruwharige teckel.
Ik kreeg… Max terug.
Tenminste, daar ging ik vanuit.
Hij was geschoren in plaats van geplukt en ik heb werkelijk even goed moeten kijken of ze mij niet per ongeluk een andere hond hadden meegegeven.
Maar met de Portugese hitte had meneer in ieder geval zijn zomercollectie aan.
Praktisch bekeken: geslaagd.
Esthetisch bekeken: daarover verschillen Max en ik nog steeds van mening.
💦 Castanheira de Pera
Een van de fijne uitstapjes ging richting Castanheira de Pera, met water, natuur en verkoeling.
Dat werd sowieso een belangrijk thema van de reis.
Water.
Schaduw.
Honden laten afkoelen.
En zelf af en toe ook maar eens luisteren naar het lichaam in plaats van naar het programma.
Want meneer het weer had inmiddels besloten zich nadrukkelijk met mijn vakantie te bemoeien.
🌊 Nazaré – prachtig, indrukwekkend en véél te warm
Nazaré stond natuurlijk ook op het programma.
Met de funicular omhoog naar Sítio da Nazaré, het uitzicht over de Atlantische Oceaan en een bezoek richting Forte de São Miguel Arcanjo.
Nazaré is bekend om zijn gigantische golven, maar op deze dag had ik aan één tegenstander genoeg:
de hitte.
Ondanks water, rustig aan doen en opletten ging het mis en kreeg ik serieus last van de warmte.
Een minder grappig moment van de reis en tegelijk een belangrijke les.
De natuur bepaalt uiteindelijk de grenzen. Niet mijn planning.
Een locatie loopt niet weg.
Je gezondheid kan wél heel snel achteruitgaan.
🌿 Fragas de São Simão
Een compleet ander Portugal vond ik bij Fragas de São Simão.
De passadiços, de rotsen, het water en het uitzicht maakten dit tot een van die plekken waarvoor ik überhaupt graag onderweg ben.
En toen gebeurde iets bijzonders.
Regen.
Echte regen!
Bij temperaturen waarbij je bijna vergeten bent hoe een wolk eruitziet, kreeg ik ineens een heerlijke bui over mij heen.
Ik heb zelden zo genoten van regen.
Bijna Moezelregen.
Meneer het weer keek waarschijnlijk van boven mee en dacht:
Ze wilde verkoeling. Nou, dan zal ze verkoeling krijgen ook.
Dank u.
Ook het kleine dorpje São Simão werd bezocht. Eén hoofdstraat en bepaald geen wereldstad, maar juist daarom prachtig.
🌊 Trízio – stilte… totdat er iets aan de bagagebox zit
Daarna vond ik bij Trízio een heerlijke camperplek aan het water.
Dit was precies wat ik zocht.
Rust.
Water.
Lore en Max.
Lore’s Lodge.
En verder helemaal niets.
Tot de nacht.
Ik hoorde iets bij mijn bagagebox.
En wanneer je alleen in een mini-camper ligt, verandert een klein geluidje buiten binnen ongeveer drie seconden in een complete Netflix-thriller.
Was daar iemand?
Voor de zekerheid liet ik iemand mij op een afgesproken tijdstip bellen om te controleren of alles goed was.
De volgende ochtend bleek het vermoedelijk gewoon een wild dier te zijn geweest dat belangstelling had voor het plastic met afval.
De honden hadden niet eens aangeslagen.
Dus terwijl ik 's nachts mentaal al een compleet signalement van een internationale bagageboxbende had samengesteld, dachten Lore en Max waarschijnlijk:
Mens… ga slapen.
⛪ Fátima – een bijzonder laatste hoofdstuk
Op mijn laatste volle dag in Portugal ging ik naar Fátima.
Eerst nog water halen bij de bron en daarna richting het heiligdom.
Gelukkig was het niet extreem druk.
Ik zag pelgrims die op hun knieën over de daarvoor bestemde witte baan richting de kapel gingen. Gelovigen leggen deze weg af als vorm van gebed, boetedoening of dankbaarheid.
Of je nu religieus bent of niet: het is indrukwekkend om te zien wat geloof voor mensen kan betekenen.
Fátima werd daarmee een mooie afsluiting van Portugal.
Want daarna draaide Lore’s Lodge haar neus weer naar het noorden.
🇪🇸 De terugreis – Salamanca, Irún en Pamplona
De terugweg ging opnieuw via Spanje.
Eerst richting Salamanca, opnieuw naar Camping Don Quijote.
Daarna verder naar Irún, waar boodschappen werden gedaan, en richting Pamplona.
De overnachting werd Camping Ezcaba.
En daar kwam meneer het weer weer eens buurten.
Regen.
Kleigrond.
En Monica.
Een combinatie waarvan je vooraf eigenlijk al weet dat iemand bijna op zijn snufferd gaat.
Dat gebeurde dus ook bijna.
De eigenaren waren vriendelijk en daar lag het absoluut niet aan, maar voor mij voelde de camping wat chaotisch.
Dus de volgende ochtend was het niet bepaald:
Ach, wat jammer dat we alweer vertrekken.
Het was meer:
Inpakken. Honden erin. Wegwezen voordat ik hier definitief onderdeel van de bodem word.
🇫🇷 Oradour-sur-Glane – hier valt weinig te lachen
De volgende bestemming was Oradour-sur-Glane.
Op 10 juni 1944 werd vrijwel de gehele bevolking van dit Franse dorp door een eenheid van de Waffen-SS vermoord. Het verwoeste dorp is na de oorlog bewust als ruïne bewaard gebleven.
Hier past geen grap.
Je loopt door straten waar het leven letterlijk is gestopt.
Huizen, resten van winkels, auto's en gebouwen vertellen zonder woorden wat hier gebeurd is.
Het is een plek waar stilte meer zegt dan een uitgebreide uitleg ooit kan doen.
Juist daarom wilde ik Oradour bezoeken.
Niet om iets “af te vinken”, maar om te kijken, te beseffen en te herinneren.
Daarna ging de reis verder richting Normandië.
🇫🇷 Normandië – D-Day achterna
De laatste grote historische etappe stond in het teken van D-Day, 6 juni 1944.
Eerst naar de Batterie de Longues-sur-Mer, onderdeel van de Duitse Atlantikwall. De geschutsbunkers liggen nog altijd op hun plek boven de kust.
Vanaf daar kijk je uit over zee.
Ik probeerde mij voor te stellen wat zich hier in juni 1944 moet hebben afgespeeld.
Maar eerlijk gezegd lukte dat nauwelijks.
Niet omdat ik het niet wilde.
Het was gewoon ontzettend druk.
Het bleek uitstekend vakantieseizoen voor gezinnen met kinderen.
En hoewel ik het alleen maar kan respecteren dat ouders hun kinderen deze geschiedenis laten zien, kwam mijn geplande stille bezinningsmoment niet helemaal tot zijn recht tussen het vakantieseizoen door.
Geschiedenisles: uitstekend.
Meditatieve stilte: probeer oktober.
Omaha Beach
Daarna richting Omaha Beach.
Ook hier was het druk, maar de kust blijft indrukwekkend.
De gedachte aan wat hier op 6 juni 1944 gebeurde, staat in enorm contrast met het strand dat je tegenwoordig ziet.
Voor Lore en Max was de historische betekenis iets eenvoudiger:
Water!
En eerlijk gezegd hadden zij daar op dat moment misschien wel het beste idee.
Even wandelen.
Afkoelen.
En verder.
Pointe du Hoc… nou, dus niet
Volgende doel:
Pointe du Hoc.
Daar wilde ik absoluut heen.
Tot bleek dat de honden niet mee mochten.
Domper.
Gemiste kans.
Daar stond ik dan met twee harige reisgenoten.
Ik kon ze moeilijk bij de ingang parkeren met een briefje:
“Ben zo terug. Niet aan de geschiedenis komen.”
Dus Pointe du Hoc ging van de lijst.
Sainte-Mère-Église en John Steele
Omdat ook Utah Beach door de drukte minder aantrekkelijk begon te worden, koos ik uiteindelijk voor Sainte-Mère-Église.
Hier wordt het verhaal herdacht van de Amerikaanse parachutist John Steele, die tijdens de luchtlandingen in de nacht van 5 op 6 juni 1944 met zijn parachute aan de kerktoren bleef hangen.
Aan de kerk hangt tegenwoordig een parachutistenpop als herinnering aan dat beroemde verhaal.
En toen ik Sainte-Mère-Église binnenreed, gebeurde er iets totaal anders.
Ik waande mij ineens in het decor van 'Allo 'Allo!
Ik keek bijna automatisch of Herr Flick ergens uit een steegje kwam en had werkelijk graag Lieutenant Gruber met zijn kleine tankje voorbij zien rijden.
Gelukkig was het hier een stuk rustiger.
En juist die rust bracht uiteindelijk het besluit.
We gaan naar huis
De oorspronkelijke route was langer.
Utah Beach stond nog op het programma en daarna zou ik via Luxemburg rustig verder richting huis gaan.
Maar soms moet je niet koste wat kost vasthouden aan een planning.
Normandië was druk.
Het was warm voor de honden.
Een aantal plekken kon ik daardoor niet bezoeken zoals ik ze wilde beleven.
Dus besloot ik:
genoeg.
Geen extra nacht Luxemburg.
Geen route rekken omdat die nu eenmaal zo bedacht was.
Lore’s Lodge draaide richting Veghel.
En daardoor ontstond thuis nog een mooi verrassingseffect, want mijn thuiskomst kwam eerder dan verwacht.
🏡 Veghel – het mooiste van weggaan
Na duizenden kilometers, Frankrijk, Spanje, Portugal en weer terug door Spanje en Frankrijk stond Lore’s Lodge uiteindelijk weer thuis.
De camper die bij vertrek nog vol spullen en plannen zat, kwam terug met zand, hondenharen, herinneringen en een bestuurder die weer een paar lessen rijker was.
En misschien is dat wel het mooiste aan reizen:
Je vertrekt om iets van de wereld te zien en ontdekt onderweg opnieuw hoe fijn thuis is.
Wat ik van deze reis meeneem
Een paar lessen gaan absoluut mee naar een volgende roadtrip:
- 400–500 kilometer per dag is genoeg. Die bijna 1000 kilometer naar Salamanca was een uitzondering die niet voor herhaling vatbaar hoeft te zijn.
- Met honden bepaalt het weer de planning. Schaduw, water en rust gaan vóór een bezienswaardigheid.
- Normandië bezoek ik opnieuw, maar dan in het voor- of naseizoen. De geschiedenis verdient voor mij wat meer rust dan het hoogseizoen kan bieden.
- Controleer vooraf of honden welkom zijn. Pointe du Hoc heeft die les vrij duidelijk gemaakt.
- Een simpele camperplek kan mooier zijn dan een luxe camping. Geef mij water, natuur en stilte en ik ben al een heel eind.
- Plan minder. Juist São Simão, Trízio en andere onverwachte momenten maakten de reis bijzonder.
- Luister naar je lichaam. Nazaré maakte duidelijk dat hitte geen tegenstander is waarmee je moet onderhandelen.
- Alleen reizen betekent niet roekeloos reizen. Bij twijfel iemand laten weten waar je staat of een controlemoment afspreken geeft rust.
- Laat ruimte voor teleurstellingen. Een gemiste locatie is geen mislukte reis.
- En misschien de belangrijkste: ga naar huis wanneer het goed voelt. Niet wanneer de planning zegt dat het moet.
Zou ik het opnieuw doen?
Morgen.
Misschien met iets minder spullen.
Waarschijnlijk met precies dezelfde twee honden.
Zeker met Lore’s Lodge.
Portugal heeft mij prachtige parels laten zien: de natuur, het water, de kleine dorpen, de eenvoud en vooral de warmte en vriendelijkheid van de mensen.
Spanje was onderweg soms bestemming en soms doorgangsland, maar leverde zijn eigen verhalen.
Frankrijk bracht zowel prachtige natuur als geschiedenis die je stil maakt.
En Lore en Max?
Die interesseerde het vermoedelijk weinig in welk land we waren.
Zolang hun mens, hun eten en hun slaapplek maar meegingen.
En misschien hebben zij daarmee de hele filosofie van deze reis het beste begrepen.
Je hoeft niet overal te komen.
Je hoeft niet alles te zien.
Je hoeft al helemaal niet volgens schema te reizen.
Soms is het genoeg om onderweg te zijn.
Lore’s Lodge – Guided by paws, powered by heart. 🐾❤️
En na al die kilometers blijft één waarheid overeind:
Het mooiste aan op reis gaan, is thuiskomen met verhalen die je bij vertrek nog niet had kunnen bedenken.
Luctor et emergo.
Ik worstel en kom boven.
En deze reis?
Ik zou hem zo weer doen.
