05/07/2022
เราต่างมีรักแท้ในตน
พศิน อินทรวงค์
ความรักคือศาสนาเก่าแก่
ที่เคียงข้างสัญชาติญาณแห่งมนุษย์
รักมิใช่การเรียกร้อง แสวงหา
ทว่า...
ความรักแท้ๆมีจุดเริ่มต้น
มาจากการยอมรับในตัวตนของตนเอง
เพื่อผ่าตัด ปรับปรุง จิตวิญญาณของตนเองครั้งใหญ่
รักไม่อาจเกิดขึ้นท่ามกลางความเห็นแก่ตัว
และไม่อาจเกิดขึ้นในหนทางแห่งการครอบครอง
มันเป็นทิศทางตรงข้าม
กับเส้นทางที่คนส่วนใหญ่เข้าใจ
หากท่านรักนกน้อยตัวเล็กๆ
ท่านจะจับนกขังกรงไว้เชยชม
หรือปล่อยนกให้โบยบินบนแผ่นฟ้า
การจับขังกรงคือการครอบครอง
แน่นอนว่า...
ท่านย่อมได้อยู่ใกล้ชิดนกน้อยตัวนี้ตลอดเวลา
ทว่า มันคือความสุขของท่าน
มิใช่ของเจ้านกน้อย
เช่นนี้แล้ว
ความรู้สึกที่ท่านมีต่อนกน้อยตัวนี้
จึงมิใช่ความรัก
เป็นเพียงความหลงใหลเท่านั้น
ความรักเป็นไปเพื่อความสุขของผู้ที่เรารัก
ส่วนความหลงใหลเป็นไปเพื่อความสุขของตนเอง
รักแท้คือความเมตตา
ความเมตตาคือการให้อิสรภาพอย่างเข้าใจ
และพร้อมยินดีปกป้องดูแล
มันจึงทำได้ยาก
ยากนักที่คนๆหนึ่ง...
พร้อมปกป้องดูแลโดยไม่ยึดติด ไร้เงื่อนไข
ผู้คนทั้งโลก...
อยากได้รับความรู้สึกเช่นนี้จากใครบางคน
ทุกคนพร่ำพูดว่า *อยากพบรักแท้สักครั้ง*
ความจริงแล้วรักแท้มิอาจพบภายใต้เงื่อนไขของผู้รับ
เพราะเราจะพบรักแท้ได้
ต่อเมื่อเราเป็นผู้ให้ความรักเท่านั้น
เช่นดวงตะวันและดอกไม้
ต่างมอบสิ่งดีงามให้แก่กันและกัน
ดวงตะวันให้แสง ส่วนดอกไม้ให้ความงาม
แสงทำให้เติบโต
ส่วนความงามคือความอบอุ่นเป็นสุขของใจ
นี่คือความสัมพันธ์ที่มอบความรักให้กันและกัน
เห็นได้ว่า ดวงตะวันไม่เคยเด็ดดอกไม้ไว้กับตัว
ส่วนดอกไม้...
ก็ไม่เคยออกคำสั่งให้ดวงตะวันอยู่กับมันตลอดเวลา
สิ่งนี้คือการเคียงข้าง โดยไม่ครอบครอง
หนทางแห่งรักแท้
จึงเป็นเส้นทางเดียว
กับการเติบโตทางจิตวิญญาณของคนๆ หนึ่ง
คือการประคับประคองใจตนให้มั่นคงไม่หวั่นไหว
มันคือเส้นทางของการเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่
หยั่งรากลึก...
ด้วยความศรัทธาในความงดงามของตนและของโลก แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มให้เงา
สูงใหญ่ด้วยลำต้นแห่งการไม่เบียดเบียนผู้อื่น
พัฒนาตนเองจนเกิดดอกผล
เจือจางตัวตนให้อัตตาเบาบาง
ความรักคือสิ่งยิ่งใหญ่
และความรักก็คือแสงสว่าง
มนุษย์ไม่อาจเข้าถึงความเป็นมนุษย์แท้
หากไม่มีรักแท้สถิตอยู่กลางใจ...
#แปะใว้อ่าน